تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٧ - رهنمودهايى از آيات

/ ٥٢

از شما و از آن چيزهايى كه به جاى خداى يكتا مى‌پرستيد كناره مى‌گيرم‌

رهنمودهايى از آيات

رابطه انسان با پروردگارش بايد برتر از همه روابط او باشد. بلكه بايد جهت دهنده ديگر روابط او باشد كه در رأس همه آنها رابطه اوست با خانواده‌اش.

يكى از قضاياى طبيعى در زندگى انسان، الهام گرفتن هر فرزندى است از پدرش. او طرز فكر و تجارب پدر را فرا مى‌گيرد. نسلهاى بشر كه از پى هم آمده‌اند هر نسلى از نسل پيشين خود چيزهايى فرا گرفته و به نسل بعد از خود به ميراث داده است.

خداى سبحان به انسان غريزه تقليد و پيروى از پدران را داده است، همان گونه در پدران نيز غريزه تعليم و انتقال افكار خود را به فرزندان خود و مجبور كردن آنها به فرا گرفتن آن تعليمات را به وديعت نهاده است.

اما اين غريزه كه از سنن عالم وجود است نبايد به حال خود رها شود بلكه بايد در مسير درستى قرار گيرد. فرزندى كه بدون هيچ تفكرى و چون و چرايى از پدر اطاعت مى‌كند نه تنها قدرت ابتكار و خلاقيت خود را از دست مى‌دهد بسا كه به گمراهى هم كشيده شود. نسلهايى كه خود مبتكر نيستند و همواره از حاصل تجارب پيشينيان سود مى‌برند،/ ٥٣ به ارزش والاى تجربه پى نمى‌برند و قادر به استفاده از آن چنان كه بايسته است نخواهند بود.

در اين آيات توجه قرآن كريم به انتقال افكار از نسلهاى گذشته به نسلهاى بعدى است و در عين حال هشدار مى‌دهد كه بايد نسلهاى بعد در افكار و انديشه‌هاى‌