تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٠٧ - شرح آيات

فرو مى‌افكند.

آرى، براى انسان مجالى است كه فرا رود و بر ديگران پيشى گيرد ولى بايد اين مسابقه/ ٢٥٧ يك مسابقه سازنده و سالم باشد و حطام بى‌مقدار دنيا سبب آن نگردد كه مسابقه به جنگ و ستيز بدل شود.

براى اين كه از گمراهى دور شويم و از عوامل حسد متأثر نگرديم و رقابتمان به منازعات نكشد لازم است كه همواره خدا را به ياد داشته باشيم و نماز به جاى آريم و زن و فرزند خويش را به نماز واداريم، زيرا آنها اگر مؤمن نباشند در ما تأثير منفى خواهند گذاشت. پس نماز معراج مؤمن است و هر كه به سوى خدا عروج كند تحت تأثير فشارهاى نفسانى نخواهد بود و به زخارف دنيوى فريب نخواهد خورد.

سپس قرآن به يكى از عوامل گمراهى اشاره مى‌كند و آن راضى نشدن به قضاى خداوندى است. و ترديدى نيست كه كسانى كه چنين روحيه‌اى دارند رسولان خدا را و رسالت ايشان را نخواهند پذيرفت و موضع خود را همواره به طلبيدن معجزات و آيات بيشتر توجيه مى‌كنند ولى از حقيقت بزرگ غفلت مى‌ورزند.

بسيارى از پيامبران پيشين را آيات و معجزات ظاهرى بود چون موسى و عصاى او و عيسى و زنده كردن مردگان و شفا دادن بيماران. ولى اين گونه مردم باز هم به آنها ايمان نياوردند.

شرح آيات

[١٣١] وَ لا تَمُدَّنَّ عَيْنَيْكَ إِلى‌ ما مَتَّعْنا بِهِ أَزْواجاً مِنْهُمْ زَهْرَةَ الْحَياةِ الدُّنْيا لِنَفْتِنَهُمْ فِيهِ وَ رِزْقُ رَبِّكَ خَيْرٌ وَ أَبْقى‌ اگر زنان و مردانى از آنها را از يك زندگى خوش بهره‌مند ساخته‌ايم تو به آنها منگر. اين براى آن است كه امتحانشان كنيم. رزق پروردگارت بهتر و پايدارتر است.» نعمتهايى را كه خدا به انسان ارزانى مى‌دارد هر يك را حكمتى است و هر يك را هدفى است جداگانه و اين نعمتها بسا براى آزمودن اشخاص است، زيرا بعضى هستند كه تاب تحمل نعمتهاى بزرگ را ندارند بنا بر اين مقتضاى حكمت‌