تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٩ - رهنمودهايى از آيات

/ ١٩ نخست آن كه، پدر و مادر در امر تربيت فرزند خود بايد چند نكته را در نظر داشته باشند

١- پدر توجه داشته باشد كه پسرش امتداد وجود او باشد و صفات و سجاياى خانواده را در خود مجسم سازد. هر كس وارث تمدنى است كه ديگران در به وجود آوردنش سهم داشته و در راه آن رنج برده‌اند. تجارب همه افراد بشر گرد آمده و به صورت تمدنى درآمده كه اينك به دست ما رسيده است، تجارب ما هم بر آن افزوده خواهد شد و به آيندگان خواهد رسيد پس هر نسلى بايد آنچه را كه از پيشينيان گرفته است تكامل بخشد و به آيندگان تحويل دهد. و اين خود يكى از مسئوليتهاى انسان است. هر كس را به طور فطرى رغبت اين است كه چون ديده بر هم نهاد و زندگى را ترك گفت كسى باشد كه راه او را ادامه دهد و حامل ارزشهاى او گردد و نام و مال او را حفظ نمايد.

٢- شايسته است كه پدر به اين امر دانا و آگاه باشد كه نسل آينده دقيقا همانند نسل او نيست. بلكه نسلى است با ويژگيها و اعمال و رفتارهاى خودش بنا بر اين مسئوليتهاى ديگرى بر دوش خواهد داشت. پس بر پدر است كه فرزند خود را به گونه‌اى تربيت كند كه شايسته زيستن در نسل آينده باشد و بتواند وظايف و مسئوليتهاى خود را به نيكوترين وجهى به جاى آورد و به عهده گيرد. اگر جز اين بينديشد و جز اين عمل كند كار او جز تكرار گذشته نخواهد بود و موجودى يك بعدى و عارى از هر گونه آمادگى و تجربه به اجتماع بالنده تحويل خواهد داد.

٣- در عين حال نبايد فرزندى كه تربيت مى‌كند به كلى رابطه خود را با گذشته بريده باشد. نتيجه چنين تربيتى اين است كه چون پدر به سبب سالمندى از كار باز ماند و خانه‌نشين گرديد فرزندش او را به چشم موجودى عجيب كه هيچ گونه ارتباطى با او نتوان گرفت ننگرد و تنها و بى‌همدم و بى سرپرست رهايش نكند.

بنا بر اين از صفاتى كه فرزندان بايد به آنها متصف باشند يكى اين است كه پلى باشند ميان گذشته و آينده به گونه‌اى كه هم با سنتهاى گذشته آشنا باشند و هم براى زندگى در جامعه آينده مهيا و مستعد.