تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٣٨ - مراد از ذكر

گردانيد. علم و اراده و عقل از آن اوست. ولى بسيارى از مردم خداى خود را سپاس نمى‌گويند و به منزلت خويش آگاه نيستند و خود را تا سر حدّ ستوران تنزل مى‌دهند.

حتى از حيوانات هم گمراه‌تر مى‌شوند. احسان خداوندى در حق پيامبران بروز بيشترى دارد، زيرا پيامبران بايد از پرورش ويژه برخوردار باشند. از پدر و مادر مؤمن به وجود آمده باشند كه اگر پدر و مادر صالح نباشند خداوند پيامبر خود را از فرزندان آنان بر نمى‌گزيند.

در آيه كريمه در حق پيامبر ما (ص) آمده است كه «و تقلبك فى الساجدين» [١٤] يعنى در صلب آباء و امهاتى بودى كه همگان براى خدا سجده مى‌كردند و همگان مؤمن بودند.

[٤٢] اذْهَبْ أَنْتَ وَ أَخُوكَ بِآياتِي وَ لا تَنِيا فِي ذِكْرِي‌ تو و برادرت آيات مرا ببريد و در رسالت سستى مكنيد.» اكنون كه تمام وسايل مهياست، و وسايل مادى و معنوى را به تو ارزانى داشته‌ايم بايد و تو و برادرت بار مسئوليت رسالت را بر عهده گيريد و در تبليغ رسالت سستى به خرج ندهيد.

مراد از ذكر

در متن آيه آمده است «فى ذكرى» مراد از اين ذكر چيست؟ گاه همان ذكر خداست كه باعث تربيت نفس/ ١٦٥ انسان مى‌شود تا بتواند سختيهاى رسالت را تحمل كند، زيرا اجراى امر نبوت با مشكلات بسيار توأم است و گذشتن از اين مشكلات جز با ياد و ذكر خدا ميسر نيست، زيرا ياد خدا سبب آرامش دل مى‌شود و اراده را استوار مى‌نمايد. موسى را براى اجراى فرمان خدا سستى در ذكر خدا جايز نيست.

بايد خدا را به ياد داشته باشد تا خدا او را در كارى كه در پيش دارد پيروز گرداند.