تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٨٣ - خداوند چنين دعاى نوح(ع) را اجابت كرد

كرد. زيرا او از صالحان بود. يعنى نيتى سالم و قلبى مخلص و اخلاقى عالى داشت.

خداوند چنين دعاى نوح (ع) را اجابت كرد

[٧٦] وَ نُوحاً إِذْ نادى‌ مِنْ قَبْلُ فَاسْتَجَبْنا لَهُ فَنَجَّيْناهُ وَ أَهْلَهُ مِنَ الْكَرْبِ الْعَظِيمِ‌ و نوح را ياد كن كه پيش از آن ما را ندا داد و ما به او پاسخ داديم. آنان بد مردمى بودند و ما همه را غرقه ساختيم.» اين آيه اهميت دعا را بيان مى‌دارد. نوح در اداى رسالت خويش صبر و استقامت نشان داد و در اطاعت پروردگارش اخلاص مى‌ورزيد./ ٣٥٠ آن گاه كه امت منحرف او با خطر طوفان مواجه شد و هيچ كس و هيچ چيز نمى‌توانست در برابر آن مقاومت كند حتى كشتى نوح هم در برابر آن چون پر كاهى مى‌نمود، نوح از خدا خواست كه او و كسانى را كه همراه او هستند نجات دهد و مشمول لطف و عنايت خود گرداند. آيه براى استجابت دعا به دو شرط اشارت دارد

الف: عمل در مسير دعا. يعنى انسان وقتى دعا مى‌كند نبايد بدون هيچ عملى كه انجام دهد منتظر اجابت باشد. يا خداى خود را بخواند و باز هم به دنيا و امور دنيوى مشغول باشد و نوح مدت ٩٥٠ سال هم دعا كرد و هم جهاد.

ب: خشوع و تضرع در برابر خداى متعال. به گونه‌اى كه انسان خود را در برابر پادشاه جبار آسمانها و زمين احساس كند. اما اگر خدا را بخواند و فكرش جاى ديگر در پى امور مادى باشد يا خود وابسته به اشخاص ديگر ادب دعا را رعايت نكرده است. و راهى براى استجابت باقى نگذاشته.

دعايى كه با شرايط انجام گرفته باشد بسا ممكن است كسى را از اعماق تاريك چاه بر تخت سلطنت فرابرد، چنان كه يوسف را برد يا كسى را كه در برابر پادشاهى ستمگر دست بر بسته قرار گرفته و بى درنگ او را در آتش خواهند افكند، از سوز آتش برهاند و آتش را بر او گلستان كند چنان كه دعاى ابراهيم چنين اثرى بخشيد. يا كسى را كه در دايره فروبسته فقر و مرض گرفتار آمده و مال دنيا از دست‌