تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٨٢ - شرح آيات

١٠٨ [لا عوج له‌]: يعنى انحرافى در آن نيست كه برخى را در پيش چشم داشته باشد و از برخى چشم فروبندد، بلكه دعوتى فراگير و همگانى است.

[همسا]: صداى كوتاه.

/ ٢٢٤

خشوع در برابر پروردگار

رهنمودهايى از آيات

از پندهايى كه آدمى از قصه‌هاى تاريخ مى‌گيرد، يكى اين است كه زندگى را دوام و بقايى نيست. و نيكو درمى‌يابد كه زندگى به منزله پلى است كه او را به زندگى حقيقى در سراى آخرت رهنمون مى‌شود.

در كتاب خدا از اين حقيقت فراوان سخن رفته، سخنانى كه اعراض از آنها موجب فقدان بصيرت انسان در دنيا و بينايى او در آخرت مى‌شود. و گناهانش به بارهاى سنگين بدل مى‌گردد كه بايد در روز قيامت بر دوش كشد همان روز ترسناكى كه كسى را از بيم پروردگارش توان برآوردن آوازى نيست و همه محشور شوندگان در جستجوى كسى هستند كه آنان را از عذاب آتش برهاند و در آنجا بدون اجازه بارى تعالى كسى را ياراى شفاعت نيست.

براى اين كه مجبور نشويم چنين بار گرانى را بر دوش كشيم بايد به تاريخ بازگرديم، از تاريخ پند گيريم آن سان كه قرآن به ما توصيه مى‌كند.

/ ٢٢٥

شرح آيات

[٩٩] كَذلِكَ نَقُصُّ عَلَيْكَ مِنْ أَنْباءِ ما قَدْ سَبَقَ وَ قَدْ آتَيْناكَ مِنْ‌