تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٦٤ - شرح آيات

راه پاكى تزكيه است در دنيا و اگر در دنيا نشد پاك شدن به وسيله آتش است در آخرت.

[٧٧] پس از پيروزى موسى بر فرعون و شكست جادو و غلبه معجزه خداى تعالى موسى را امر به خروج از مصر كرد.

وَ لَقَدْ أَوْحَيْنا إِلى‌ مُوسى‌ أَنْ أَسْرِ بِعِبادِي‌ به موسى وحى كرديم كه بندگان ما را شب هنگام بيرون ببر.» «سارى» رونده در شب است و «سارب» رونده در روز. خدا موسى را فرمان داد كه قوم خود را در شب حركت دهد تا فرعون و لشكريانش نفهمند.

با آن كه شماره بنى اسراييل هفتصد هزار نفر بود. ولى هيچ يك از آنها راز را افشاء نكردند. و از اين رو خداوند آنها را بندگان خود خواند. زيرا در اخلاص به پايه‌اى رسيده بودند كه شايسته اين عنوان شوند و خدا بر ايشان در دريا راهى خشك باز كند.

فَاضْرِبْ لَهُمْ طَرِيقاً فِي الْبَحْرِ يَبَساً و برايشان در دريا گذرگاهى خشك بجوى.» چون موسى عصاى خود بر دريا زد دريا شكافت و آب در دو سوى راه چون كوهى بايستاد و ميان آن راهى خشك پديد آمد.

لا تَخافُ دَرَكاً مترس كه بر تو دست يابند.» يعنى هرگز آنان به تو دست نخواهند يافت.

/ ٢٠٠ وَ لا تَخْشى‌ و بيم به دل راه مده.» يعنى از غرق شدن مترس.

[٧٨] فَأَتْبَعَهُمْ فِرْعَوْنُ بِجُنُودِهِ‌ فرعون و لشكرهايش از پى ايشان روان شد.» چون صبح بر دميد و قضيه روشن شد. فرعون و لشكريانش سوار شده از پى بنى اسراييل برفتند تا مگر به آنها رسند. چون به دريا رسيدند موسى و بنى اسراييل را ديدند كه از ميان دريا مى‌گذرند. اينان نيز از پى آنها به دريا درآمدند. فرعون را ديده‌