تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٤٣ - شفاعت پيامبران

[٢٨] يَعْلَمُ ما بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَ ما خَلْفَهُمْ وَ لا يَشْفَعُونَ إِلَّا لِمَنِ ارْتَضى‌ مى‌داند، هر چه در برابر آنهاست و هر چه پشت سر آنهاست و آنان كسانى را كه خدا از آنها خشنود است شفاعت مى‌كنند.» در پاره‌اى از حكومتهاى فاسده حكومت قانونى وضع مى‌كند ولى يك صاحب نفوذ مى‌تواند با دادن پولى به يكى از مسئولين اين قانون را بشكند.

ولى هيچ انسانى نمى‌تواند چنين كارى با سنت الهى بكند، پس فرشتگان خدا و بندگان گرامى او رشوه نمى‌ستانند و نمى‌خواهند كارى خارج از حيطه مشيت الهى انجام دهند.

وَ هُمْ مِنْ خَشْيَتِهِ مُشْفِقُونَ‌ و از بيم لرزانند.» پيامبران و ملائكه هم از خدا مى‌ترسند و مى‌دانند كه خدا بر همه آنها احاطه دارد، پس چگونه جرئت توانند كه به ميل خود كسى را شفاعت و به بهشت داخل كنند.

در حديث مأثور در باب معراج پيامبر آمده است كه آن حضرت فرمايد

«به جماعتى از ملائكه گذر كرديم كه خدا آنها را به گونه‌اى كه خود خواسته بود آفريده بود و صورتهايشان به نوعى بود كه خود خواسته بود. تمام ذرات وجودشان تسبيح و حمد خدا را مى‌گفت./ ٢٩٩ از هر سو و به آوازهاى مختلف.

صداهايشان به ستايش و گريه از خوف خدا بلند بود. از جبرييل پرسيدم كه اينان كيستند؟ گفت: اينان به همين گونه كه مى‌بينى آفريده شده‌اند. ملكى كه در كنار مصاحبش ايستاده هرگز يك كلمه با او سخن نمى‌گويد و سر بر نمى‌دارند يا سر خم نمى‌كنند از خوف خدا بى‌حركت‌اند. من به آنها سلام كردم آنان به اشاره سر تكان دادند و از شدت خشوع به من ننگريستند». [٢] [٢٩] اين كسان در زمره بندگان صالح هستند و به سبب عبادت و خضوع خود گراميان درگاه خداوند هستند، اگر يكى از ايشان بر زبان آرد كه من به جاى‌