تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٧٨ - سوره الأنبياء(٢١) آيات ٧٤ تا ٨٢

خداى تعالى اسحاق را به او عنايت كرد و پس از او يعقوب را و پس از يعقوب نسل يعقوب «اسباط» را كه همه مؤمن و پرهيزگار بودند.

تو نيز اى مؤمن به خدا، مهاجرت كن و مگوى كه اين پدر من است و اين برادر من و اين دوست من ... همه را ترك كن و از جامعه فاسد وقتى نمى‌توانى اصلاحش كنى كناره بگير. تا خدا تو را بهتر از آنها دهد.

[٧٣] وَ جَعَلْناهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنا همه را پيشوايان ساختيم كه به امر ما هدايت مى‌كردند.» خداوند كسانى را كه مهاجرت كردند مقام پيشوايى داد و اين از نتايج هجرت در راه خداست.

وَ أَوْحَيْنا إِلَيْهِمْ فِعْلَ الْخَيْراتِ وَ إِقامَ الصَّلاةِ وَ إِيتاءَ الزَّكاةِ وَ كانُوا لَنا عابِدِينَ‌ و انجام دادن كارهاى نيك و برپاى داشتن نماز و دادن زكات را به آنها وحى كرديم و همه پرستنده ما بودند.» اين است برنامه او: كارهاى نيك، زكات و نماز .../ ٣٤٣ و آزادى كامل از سلطه شرق و غرب و فقط گردن نهادن به عبوديت مطلقه خداى سبحان.

رهبرى و امامت مدت پنج هزار سال است در ابراهيم مجسم شده و تا به امروز هم ادامه دارد. در آن روز حامى ظاهرى او و نزديكترين كسانش عمويش آزر وقتى او را بسته بودند كه در آتش بيندازند، به نزدش آمد و گفت: آيا تو را از اين كارها منع نكرده بودم؟ چرا چنين كردى؟ اكنون بكش. آرى ابراهيم در روى زمين حتى يك مدافع هم نداشت ولى تا به امروز نامش سرمشق همه كسانى است كه در راه خدا مبارزه مى‌كنند. اين پاداش دنيوى اوست و پاداش اخروى را خدا مى‌داند كه چقدر عظيم است.

/ ٣٤٤

[سوره الأنبياء (٢١): آيات ٧٤ تا ٨٢]

وَ لُوطاً آتَيْناهُ حُكْماً وَ عِلْماً وَ نَجَّيْناهُ مِنَ الْقَرْيَةِ الَّتِي كانَتْ تَعْمَلُ الْخَبائِثَ إِنَّهُمْ كانُوا قَوْمَ سَوْءٍ فاسِقِينَ (٧٤) وَ أَدْخَلْناهُ فِي رَحْمَتِنا إِنَّهُ مِنَ الصَّالِحِينَ (٧٥) وَ نُوحاً إِذْ نادى‌ مِنْ قَبْلُ فَاسْتَجَبْنا لَهُ فَنَجَّيْناهُ وَ أَهْلَهُ مِنَ الْكَرْبِ الْعَظِيمِ (٧٦) وَ نَصَرْناهُ مِنَ الْقَوْمِ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِآياتِنا إِنَّهُمْ كانُوا قَوْمَ سَوْءٍ فَأَغْرَقْناهُمْ أَجْمَعِينَ (٧٧) وَ داوُدَ وَ سُلَيْمانَ إِذْ يَحْكُمانِ فِي الْحَرْثِ إِذْ نَفَشَتْ فِيهِ غَنَمُ الْقَوْمِ وَ كُنَّا لِحُكْمِهِمْ شاهِدِينَ (٧٨)

فَفَهَّمْناها سُلَيْمانَ وَ كُلاًّ آتَيْنا حُكْماً وَ عِلْماً وَ سَخَّرْنا مَعَ داوُدَ الْجِبالَ يُسَبِّحْنَ وَ الطَّيْرَ وَ كُنَّا فاعِلِينَ (٧٩) وَ عَلَّمْناهُ صَنْعَةَ لَبُوسٍ لَكُمْ لِتُحْصِنَكُمْ مِنْ بَأْسِكُمْ فَهَلْ أَنْتُمْ شاكِرُونَ (٨٠) وَ لِسُلَيْمانَ الرِّيحَ عاصِفَةً تَجْرِي بِأَمْرِهِ إِلى‌ الْأَرْضِ الَّتِي بارَكْنا فِيها وَ كُنَّا بِكُلِّ شَيْ‌ءٍ عالِمِينَ (٨١) وَ مِنَ الشَّياطِينِ مَنْ يَغُوصُونَ لَهُ وَ يَعْمَلُونَ عَمَلاً دُونَ ذلِكَ وَ كُنَّا لَهُمْ حافِظِينَ (٨٢)