تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٨٤ - شرح آيات

به انسان يادآورى مى‌كند كه او را با خدا عهدى است كه بايد به عهد خويش وفا نمايد.

جهانى كه در آن زندگى مى‌كنيم همانند زمينى است كه در آن مينهايى پنهان كرده باشند اگر بخواهيم به سلامت از آن بگذريم بايد چراغى تابان و راهنمايى دانا و بينا داشته باشيم تا از خطر مصون بمانيم. آرى، در اين سرزمين پرخوف و خطر حيات، قرآن همان چراغ تابان راهنما و يا راهنماى دانا و بينايى است كه انسان ضعيف را تا آستان پروردگار توانمند و توانا رهبرى مى‌كند.

[١٠٠/ ١٠١] مَنْ أَعْرَضَ عَنْهُ فَإِنَّهُ يَحْمِلُ يَوْمَ الْقِيامَةِ وِزْراً* خالِدِينَ فِيهِ وَ ساءَ لَهُمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ حِمْلًا هر كس از آن رخ برتابد روز قيامت بار گناه بر دوش مى‌كشد* در آن كار همواره بمانند و بار روز قيامت براى‌شان بار بدى است.» قلب انسان به معرفتى كه در طول تجربه و تفكر به دست مى‌آورد روشن مى‌گردد مهمترين اين كانونهاى فروغمند همانا اندرزها و راهنمايى‌هايى است كه از منبع رسالت الهى سرچشمه گرفته باشد، يعنى قرآن كريم.

غفلت سبب مى‌شود كه قلب در حجابهايى كه مانع تابش نور حقيقت مى‌شود فروپوشد و ابرهاى متراكمى از حسد و كينه‌توزى و عقده‌ها/ ٢٢٧ و حب دنيا و دلبستگى به زخارف آن بر آسمان دل خيمه زند. اين حجابها چون دل را در خود فروپوشند و انسان را به ارتكاب معاصى وادار نمايند به صورت بارهايى گران بر دوش دنياپرستان در عالم آخرت سنگينى خواهند كرد.

«وزر» كه در آيه آمده است به معنى بار سنگينى است كه بركشنده خود فشار آورد. مثل يك كيسه بزرگ پر از خاك. آنان هم كه حسد مى‌ورزند يا كينه‌توزى مى‌كنند يا بنده شهوات هستند يا در ظلمات غفلت سرگردان‌اند قلوبشان در يك فشار معنوى هولناك قرار گرفته است.

تعبير قرآنى از غفلت به «وزر» رساترين تعبير است. آيا غفلت نتيجه فشار عوامل مادى نيست؟ همچنين «وزر» هم از فشارهاى مادى است.