تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٩٢ - شرح آيات

شايد اين دو نام خداى تعالى يعنى حى و قيوم جامع همه اسماء حسناى خداوندى باشند.

وَ قَدْ خابَ مَنْ حَمَلَ ظُلْماً و هر كه بار كفر بر دوش كشد نوميد گردد.»/ ٢٣٧ نوميدى سستى و از پا افتادگى است. هر كه نوميد شود به هدفش نمى‌رسد.

ظلم بار گرانى است بر دوش انسان و در دنيا به صورتهاى مختلف منفى نمودار مى‌شود. چون: عدم توفيق و سستى و كسالت و ... اما در آخرت به صورت عذاب خوار كننده جلوه‌گر مى‌شود و اين خلاف انتظارى است كه انسان از آن دارد. آيا هدف ظالم اين نيست كه به نيروى ظلم براى خود و خاندانش سعادت و رستگارى ايجاد كند؟ ولى چون روز قيامت فرا رسد مى‌بيند كه آرزويش بر باد شده و بار گران ظلم بر دوش او قرار گرفته است.

[١١٢] در برابر ظلم عمل صالح قرار دارد و آن حالت سازندگى است.

خواه براى خود و خواه براى جامعه. به جاى آن كه براى خود تنورى از آتش جهنم برافروزى براى خود قصرى در بهشت بنا مى‌كنى و به جاى آن كه به سبب ستمكارى روابط خود را با مردم بگسلى با نيكوكارى و احسان رشته‌هاى محبت ميان تو و مردم هر چه استوارتر مى‌گردد. كسى كه نيكوكارى را شعار خود ساخته نه از نابودى بيمى به دل راه مى‌دهد نه از ستم ستمگران.

اما نيكوكارى اگر در خط فساد باشد ارزش و بهايى ندارد. از اين رو قرآن مى‌گويد

وَ مَنْ يَعْمَلْ مِنَ الصَّالِحاتِ وَ هُوَ مُؤْمِنٌ‌ هر كس كارى شايسته كند و مؤمن باشد.» يعنى اعمال نيك وقتى مثمرثمر است كه در خط ايمان باشد و چون در خط ايمان بود، فَلا يَخافُ ظُلْماً وَ لا هَضْماً نبايد از هيچ ستمى و شكستى بهراسد.» در روز قيامت محال است كه صحيفه عمل خود را بنگرى در حالى كه‌