تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٩٣ - شرح آيات

عملى از اعمال تو را از آن محو كرده يا ثبت ننموده باشند. مثلا اگر تو در يكى از شبهاى تاريك لحظاتى چند از خواب برخيزى و تسبيحى بگويى خداوند اين عمل تو را هر چند هم خرد و بى مقدار باشد در نامه عملت درج مى‌كند و تا روز قيامت نوشته در آن نامه باقى مى‌ماند. در متن آيه هم «ظلم» آمده است و هم «هضم» فرق ميان آن دو اين است كه «ظلم» از ميان رفتن همه عمل است و هضم نقصان پاره‌اى از اجزاء است.

[١١٣] وَ كَذلِكَ أَنْزَلْناهُ قُرْآناً عَرَبِيًّا اين چنين آن را قرآنى عربى نازل كرديم.»/ ٢٣٨ عربى: به معنى بليغ است. همه مردم آن را مى‌فهمند و همه حقايق را توضيح مى‌دهد زبان عربى- به اعتراف علماى لغت- از ديگر زبانها از حيث بلاغت ممتاز است. بلاغتى را كه در زبان عربى هست در ديگر زبانها نمى‌يابيم.

وَ صَرَّفْنا فِيهِ مِنَ الْوَعِيدِ و در آن گونه گون هشدار داديم.» يعنى هشدارهاى خود را به شيوه‌هاى مختلف با مثالهاى واقعى جاى داديم.

لَعَلَّهُمْ يَتَّقُونَ‌ شايد بترسند.» تا روح تقوا در آنها راسخ گردد. هر كس كه اين روحيه در وجود او راسخ گرديد نه ستم مى‌كند نه غفلت مى‌ورزد و نه گناه مى‌كند زيرا او به سلاح تقوى مسلح است و پرهيز نتيجه هشدار و وعيد است.

أَوْ يُحْدِثُ لَهُمْ ذِكْراً يا پندى تازه گيرند.» هدف قرآن افشاندن بذر تقوى است در نفس انسان. اگر دل انسان پذيراى تقوى نباشد لا اقل تذكرى يابد. و تذكر بر حسب آنچه در احاديث آمده است ياد كردن خداست به هنگام ممارست خطا. از اين رو مى‌توان گفت كه تقوى نوعى عصمت است و اما تذكر همانند تقبيح كردن عمل زشت است.

[١١٤] فَتَعالَى اللَّهُ الْمَلِكُ الْحَقُ‌ پس برتر است خداى يكتا آن پادشاه راستين.»