تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٨٧ - از صحنههاى قيامت

گردد، نقش همه موجودات هم به پايان خواهد رسيد. در حديث قدسى آمده است در خطاب به انسان كه

«تو را براى خود خلق كردم و اشياء را به خاطر تو آفريدم».

اسلوب قرآن در پرداختن به مناظر و صحنه‌هاى قيامت،/ ٢٣٠ جهت بيدار كردن ضميرهاى خفته، اسلوبى است در اوج بلاغت.

[١٠٨] قرآن حديث روز قيامت را پى مى‌گيرد

يَوْمَئِذٍ يَتَّبِعُونَ الدَّاعِيَ لا عِوَجَ لَهُ وَ خَشَعَتِ الْأَصْواتُ لِلرَّحْمنِ فَلا تَسْمَعُ إِلَّا هَمْساً در آن روز از پى آن داعى كه هيچ كژى را در او راه نيست روان گردند و صداها در برابر خداى رحمان به خشوع مى‌گرايد و از هيچ كس جز صداى پايى نخواهى شنيد.» از فرقهاى موجود ميان دنيا و آخرت دو فرق مهم هست كه هر دو را در اين آيات آورده است

نخست آن كه: فرق ميان آن دو فرق زمانى است. دنيا محدود است ولى آخرت ابدى است.

دوم آن كه: در زندگى دنيا بشر اراده مى‌كند ولى در آخرت بشر را هيچ گونه اراده‌اى نيست. جبرا در برابر اراده خداوند خاضع است.

اين انسانى كه در برابر رسولان خدا سركشى مى‌كرد در آنجا در برابر داعى حق خاضع است و آن كه صداى خود را براى محاربه با خدا و بندگان او و رسولان او بلند مى‌كرده در قيامت ياراى آن ندارد كه حتى بانگى و لو خرد و ضعيف برآورد.

تنها زمزمه‌اى كه مى‌شنوى تكرار كلمه عفو و استغفار است. از پى آن دعوت كننده كه آنان را به سوى صراط مستقيم حق فرا مى‌خواند بدون آن كه گامى از راه دور شوند مستقيم پيش مى‌روند.

[١٠٩] يَوْمَئِذٍ لا تَنْفَعُ الشَّفاعَةُ إِلَّا مَنْ أَذِنَ لَهُ الرَّحْمنُ وَ رَضِيَ لَهُ قَوْلًا در آن روز شفاعت سود ندهد. مگر آن كه را كه خداى رحمان اجازت دهد و سخنش را بپسندد.»