تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٦١ - تفسير به اخبار فاسقان اعتنا نكنيد!

است كه نشان دهد اين حكم اختصاص به ياران پيامبر ص ندارد، بلكه يك قانون همگانى است كه هر كس در هر عصر و زمان صفاى فطرت خويش را حفظ كند اهل نجات و هدايت است.

مى‌فرمايد" اين فضلى است از ناحيه خداوند، و نعمتى است كه بر شما ارزانى داشته، و خداوند دانا و حكيم است" (فَضْلًا مِنَ اللَّهِ وَ نِعْمَةً وَ اللَّهُ عَلِيمٌ حَكِيمٌ‌) [١] آگاهى و حكمت او ايجاب مى‌كند كه عوامل رشد و سعادت را در شما بيافريند، و آن را با دعوت انبيا هماهنگ و تكميل سازد، و سرانجام شما را به سر منزل مقصود برساند.

ظاهر اين است كه" فضل" و" نعمت" هر دو اشاره به يك واقعيت است، و آن مواهبى است كه از ناحيه خداوند به بندگان اعطا مى‌شود، منتها" فضل" از اين نظر بر آن اطلاق مى‌شود كه خدا به آن نياز ندارد، و" نعمت" از اين نظر كه بندگان به آن محتاجند، بنا بر اين به منزله دو روى يك سكه‌اند.

بدون شك علم خداوند به نياز بندگان، و حكمت او در زمينه تكامل و پرورش مخلوقات، ايجاب مى‌كند كه اين نعمتهاى بزرگ معنوى، يعنى‌

[١]" فضلا و نعمة" يا" مفعول لاجله" است براى" حَبَّبَ إِلَيْكُمُ الْإِيمانَ‌ ..." و يا" مفعول مطلق" است براى فعل مقدرى و در تقدير چنين است" افضل فضلا و انعم نعمة".