تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٤٣ - ٣- خودستايى و تزكيه نفس

و ناچيز بودن اعمالش را در برابر مسئليتهاى سنگينى كه بر عهده دارد، و نعمتهاى عظيمى را كه خدا به او بخشيده بداند هرگز گام در جاده خودستايى نخواهد گذاشت غرور و غفلت و خود برتربينى و تفكرات جاهلى نيز انگيزه‌هاى ديگرى براى اين كار زشت است.

خودستايى از آنجا كه بيانگر اعتقاد انسان به كمال خويشتن است مايه عقب‌ماندگى او است، چرا كه رمز تكامل" اعتراف به تقصير" و قبول وجود نقصها و ضعفها است.

به همين دليل اولياى خدا هميشه معترف به تقصير خود در برابر وظائف الهى، بودند، و مردم را از خودستايى و بزرگ شمردن اعمال خويش نهى مى‌كردند.

در حديثى از امام باقر ع در تفسير آيه مورد بحث (فلا تزكوا انفسكم) آمده است:

لا يفتخر احدكم بكثرة صلاته و صيامه و زكاته و نسكه، لان اللَّه عز و جل اعلم بمن اتقى‌

" هيچ كس از شما نبايد به فزونى نماز و روزه و زكات و مناسك حج و عمره افتخار كند زيرا خداوند پرهيزگاران شما را از همه بهتر مى‌شناسد" [١] امير مؤمنان على ع در يكى از نامه‌هايى كه براى معاويه نوشته، و مسائل بسيار مهمى را در آن ياد آورى كرده، مى‌فرمايد:

و لو لا ما نهى اللَّه عنه من تزكية المرء نفسه لذكر ذاكر فضائل جمة، تعرفها قلوب المؤمنين، و لا تمجها آذان السامعين:

" اگر نه اين بود كه خداوند از خودستايى نهى كرده، گوينده، فضائل فراوانى را بر مى‌شمرد كه دلهاى آگاه مؤمنان با آن آشناست، و گوشهاى شنوندگان از شنيدنش ابا ندارد" (منظور از گوينده خود امام ع‌

[١]" نور الثقلين" جلد ٥ صفحه ١٦٥.