تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥١٠ - ٥- گوشهاى از گفتگوهاى خداوند با پيامبرش در شب معراج

مى‌افكنند، چشمهايشان به خواب مى‌رود اما دلهايشان بيدار است، چشمشان مى‌گريد، و قلبشان پيوسته به ياد خدا است.

هنگامى كه مردم در زمره غافلان نوشته شوند آنها از ذاكران نوشته مى‌شوند.

در آغاز نعمتها حمد خدا مى‌گويند، و در پايان شكر او را بجا مى‌آورند، دعايشان در پيشگاه خدا مستجاب، و تقاضايشان مسموع است، و فرشتگان از وجود آنها مسرورند ... مردم (غافل) در نزد آنها مردگان، و خداوند نزد آنها حى و قيوم و كريم است (همتشان آن چنان عالى است كه به غير او نظر ندارند) ...

مردم در عمر خود يك بار مى‌ميرند اما آنها به خاطر جهاد با نفس و مخالفت هوا هر روز هفتاد بار مى‌ميرند (و حيات نوين مى‌يابند)! ...

هنگامى كه براى عبادت در برابر من مى‌ايستند همچون بنيان مرصوص و سدى فولادينند، و در دل آنها توجهى به مخلوقات نيست.

به عزت و جلالم سوگند كه من آنها را حيات و زندگى پاكيزه‌اى مى‌بخشم، و در پايان عمر، خودم قبض روح آنها مى‌كنم، و درهاى آسمان را براى پرواز روح آنها مى‌گشايم، تمام حجابها را از برابر آنها كنار مى‌زنم، و دستور مى‌دهم بهشت، خود را براى آنها بيارائيد! ...

اى احمد! عبادت ده جزء دارد كه نه جزء آن طلب حلال است، هنگامى كه غذا و نوشيدنى تو حلال باشد تو در حفظ و حمايت منى ...".

و در فراز ديگرى آمده است:" اى احمد! آيا مى‌دانى كدام زندگى گواراتر و پردوام‌تر است"؟

عرض كرد: خداوندا نه! فرمود:" زندگى گوارا آن است كه صاحب آن لحظه‌اى از ياد من غافل نماند، نعمت مرا فراموش نكند، از حق من بيخبر نباشد، و شب و روز رضاى مرا