تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٣٦ - تفسير لحظهاى به آسمان بنگريد!

در آيه بعد پايه استدلال ديگرى را مى‌نهد و مى‌گويد:" و از آسمان، آبى پر بركت فرستاديم، و به وسيله آن باغها و دانه‌هايى را كه درو مى‌كنند رويانديم" (وَ نَزَّلْنا مِنَ السَّماءِ ماءً مُبارَكاً فَأَنْبَتْنا بِهِ جَنَّاتٍ وَ حَبَّ الْحَصِيدِ).

" جنات" در اينجا اشاره به باغهاى ميوه است، و" حب الحصيد" (دانه‌هاى قابل درو) اشاره به حبوباتى همچون جو، گندم و مانند آن است كه مواد اصلى غذاى انسانها را تشكيل مى‌دهد.

*** سپس مى‌افزايد:" و همچنين نخلهاى بلندقامتى كه ميوه‌هاى متراكم دارند" (وَ النَّخْلَ باسِقاتٍ لَها طَلْعٌ نَضِيدٌ).

" باسقات" جمع" باسقه" به معنى مرتفع و بلند است و" طلع" به ثمره درخت خرما در آغاز ظهورش گفته مى‌شود و" نضيد" به معنى متراكم است، مخصوصا خوشه درخت خرما هنگامى كه در درون غلاف قرار دارد كاملا روى يكديگر سوار و متراكم است، و زمانى كه از غلاف بيرون مى‌آيد بسيار اعجاب‌انگيز است.

*** در پايان مى‌گويد:" همه اينها را به منظور بخشيدن روزى به بندگان آفريديم، و با اين قطره‌هاى حياتبخش باران زمين مرده را زنده كرديم، آرى زنده شدن مردگان و خروج آنها از قبرها نيز همين گونه است"! (رِزْقاً لِلْعِبادِ وَ أَحْيَيْنا بِهِ بَلْدَةً مَيْتاً كَذلِكَ الْخُرُوجُ‌) [١] و به اين ترتيب ضمن ياد آورى نعمتهاى عظيمش به بندگان، و تحريك‌

---

[١] در آيات ديگر نيز در اين زمينه بحث شده است (به جلد ١٨ تفسير نمونه صفحه ١٩٠ به بعد ذيل آيه ٩ فاطر و صفحه ٤٨٥ همين جلد ١٨ ذيل آيات آخر سوره يس مراجعه فرمائيد).