تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٣٧ - تفسير آداب حضور پيامبر (ص)

رهبر الهى نگذارند، بلكه منظور جلو افتادن و تصميم گرفتن و انجام دادن پيش از تصويب آنها است حتى نبايد در باره مسائل بيش از اندازه لازم سؤال و گفتگو كرد، بايد گذاشت كه رهبر خودش به موقع مسائل را مطرح كند آنهم رهبر معصوم كه از چيزى غفلت نمى‌كند، و نيز اگر كسى سؤالى از او مى‌كند نبايد ديگران پيشقدم شده، پاسخ سؤال را عجولانه بگويند، در حقيقت همه اين معانى در مفهوم آيه جمع است.

*** آيه بعد اشاره به دستور دوم كرده، مى‌گويد:" اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! صداى خود را فراتر از صداى پيامبر نكنيد و در برابر او بلند سخن نگوئيد و داد و فرياد نزنيد، آن گونه كه بعضى از شما در برابر بعضى مى‌كنند مبادا اعمال شما حبط و نابود گردد در حالى كه نمى‌دانيد" (يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تَرْفَعُوا أَصْواتَكُمْ فَوْقَ صَوْتِ النَّبِيِّ وَ لا تَجْهَرُوا لَهُ بِالْقَوْلِ كَجَهْرِ بَعْضِكُمْ لِبَعْضٍ أَنْ تَحْبَطَ أَعْمالُكُمْ وَ أَنْتُمْ لا تَشْعُرُونَ‌).

جمله اول‌ (لا تَرْفَعُوا أَصْواتَكُمْ ...) اشاره به اين است كه صدا را بلندتر از صداى پيامبر ص نكنيد، كه اين خود يك نوع بى ادبى در محضر مبارك او است، پيامبر ص كه جاى خود دارد اين كار در برابر پدر و مادر و استاد و معلم نيز مخالف احترام و ادب است.

اما جمله (لا تَجْهَرُوا لَهُ بِالْقَوْلِ‌ ...) ممكن است تاكيدى بر همان معنى جمله اول باشد يا اشاره به مطلب تازه‌اى و آن ترك خطاب پيامبر ص با جمله" يا محمد" و تبديل آن به" يا رسول اللَّه" است.

اما جمعى از مفسران در تفاوت بين اين دو جمله چنين گفته‌اند: جمله اول، ناظر به زمانى است كه مردم با پيامبر ص هم سخن مى‌شوند كه نبايد صداى خود را از صداى او برتر كنند، و جمله دوم مربوط به موقعى است كه‌