تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٠٧ - عمرة القضاء

آن به اين نام به خاطر آن است كه در حقيقت قضاى سال قبل محسوب مى‌شد.

توضيح اينكه: طبق يكى از مواد قرار داد حديبيه، برنامه اين بود كه مسلمانان در سال آينده مراسم عمره و زيارت خانه خدا را آزادانه انجام دهند، ولى بيش از سه روز در مكه توقف نكنند، و در اين مدت سران قريش و مشركان سرشناس مكه از شهر خارج شوند (تا هم از درگيرى احتمالى پرهيز شود، و هم آنها كه به خاطر كينه‌توزى و تعصب ياراى ديدن منظره عبادت توحيدى مسلمانان را نداشتند آن را نبينند!).

در بعضى از تواريخ آمده است كه پيامبر ص با يارانش محرم شدند، و با شترهاى قربانى حركت كردند، و تا نزديكى" ظهران" رسيدند، در اين هنگام پيامبر يكى از يارانش را به نام" محمد بن مسلمه" با مقدار قابل ملاحظه اسبهاى سوارى، و اسلحه پيشاپيش خود فرستاد، هنگامى كه مشركان اين برنامه را ملاحظه كردند شديدا ترسيدند، و گمان كردند كه حضرت ص مى‌خواهد با آنها نبرد كند و قرار داد ده‌ساله خود را نقض نمايد، اين خبر را به اهل مكه دادند، اما هنگامى كه پيامبر ص نزديك مكه رسيد، دستور داد تيرها و نيزه و سلاحهاى ديگر را به سرزمينى كه" ياجج" نام داشت منتقل سازند، و خود و يارانش تنها با شمشير آنهم غلاف كرده وارد مكه شدند.

اهل مكه هنگامى كه اين عمل را ديدند خوشحال شدند كه به وعده وفا شده (گويا اقدام پيغمبر هشدارى بود براى مشركان كه اگر بخواهند نقض عهد كنند و توطئه‌اى بر ضد مسلمانان بچينند آنها قدرت مقابله با آن را دارند).

رؤساى مكه از مكه خارج شدند تا اين مناظر را كه براى آنها دلخراش بود نبينند، ولى بقيه اهل مكه از مردان و زنان و كودكان در مسير راه، و در پشت بامها، و در اطراف خانه خدا جمع شده بودند تا مسلمانان و مراسم عمره آنها را ببينند.