تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٠٩ - ٥- گوشهاى از گفتگوهاى خداوند با پيامبرش در شب معراج

در فراز ديگر مى‌فرمايد:" اى احمد! زرق و برق دنيا و دنياپرستان را مبغوض بشمر، و آخرت و اهل آخرت را محبوب دار".

عرض مى‌كند:" پروردگارا! اهل دنيا و آخرت كيانند"؟

فرمود: اهل دنيا كسانى هستند كه زياد مى‌خورند، و زياد مى‌خندند و مى‌خوابند، و خشم مى‌گيرند، و كمتر خشنود مى‌شوند، نه در برابر بديها از كسى عذر مى‌خواهند، و نه اگر كسى از آنها عذر طلبد مى‌پذيرند، در اطاعت خدا تنبل، و در معاصى شجاعند، آرزوهاى دور و دراز دارند، و در حالى كه اجلشان نزديك شده هرگز به حساب اعمال خود نمى‌رسند، و نفعشان براى مردم كم است، افرادى پر حرف، فاقد احساس مسئوليت، و علاقمند به خورد و خوراكند.

اهل دنيا نه در نعمت شكر خدا بجا مى‌آورند، و نه در مصائب صبورند.

خدمات فراوان در نظر آنها كم است (و خدمات كم خودشان بسيار!) خود را به انجام كارى كه انجام نداده‌اند ستايش مى‌كنند، و چيزى را مطالبه مى‌كنند كه حق آنها نيست.

پيوسته از آرزوهاى خود سخن مى‌گويند، و عيوب مردم را خاطر نشان مى‌سازند و نيكيهاى آنها را پنهان"! عرض كرد:" پروردگار؟ آيا دنياپرستان غير از اين عيبى هم دارند"؟

فرمود، اى احمد! عيب آنها اين است كه جهل و حماقت در آنها فراوان است، براى استادى كه از او علم آموخته‌اند تواضع نمى‌كنند، و خود را عاقل مى‌دانند اما در نزد آگاهان نادان و احمقند".

سپس به اوصاف اهل آخرت و بهشتيان پرداخته چنين ادامه مى‌دهد:

" آنها مردمى با حيا هستند، جهل آنها كم، منافعشان بسيار، مردم از آنها در راحتند و خود از دست خويش در تعب، و سخنانشان سنجيده است.

پيوسته حسابگر اعمال خويشند، و از همين جهت خود را به زحمت‌