تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٨ - نكته چه كسانى به خدا سوء ظن دارند؟

حتى در آيه ١٥٤ آل عمران اينگونه گمانها را" ظن الجاهلية" (گمانهاى دوران جاهليت) خوانده است.

به هر حال مساله حسن ظن به خدا، و وعده رحمت و كرم و لطف و عنايت او از نشانه‌هاى مهم ايمان و از وسائل مؤثر نجات و سعادت است.

تا آنجا كه در حديثى از رسول خدا ص آمده است:

ليس من عبد يظن باللَّه خيرا الا كان عند ظنه به!:

هيچ بنده‌اى گمان نيك به خدا نمى‌برد مگر اينكه خداوند طبق گمانش با او رفتار مى‌كند" [١]!.

و در حديث ديگرى از امام على ابن موسى الرضا (ع) آمده است:

احسن باللَّه الظن، فان اللَّه عز و جل يقول انا عند ظن عبدى المؤمن بى، ان خير فخير و ان شر فشر:

" گمان خود را به خداوند خوب كن، چرا كه خداوند عز و جل مى‌فرمايد: من نزد حسن ظن بنده مؤمنم هستم هر گاه گمان نيكى نسبت به من داشته باشد، به نيكى با او رفتار مى‌كنم و اگر بد باشد به بدى"! [٢] و بالآخره در حديث ديگرى از پيامبر آمده است:

ان حسن الظن باللَّه عز و جل ثمن الجنة:

" حسن ظن به خدا بهاى بهشت است" [٣] چه بهايى از اين سهلتر؟ و چه متاعى از آن پرارزشتر؟.

[١]" بحار الانوار" جلد ٧٠ صفحه ٣٨٤.

[٢] و [٣] " بحار الانوار" جلد ٧٠ صفحه ٣٨٥.