تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٤٣ - تفسير ميهمانان ابراهيم (ع)

آنها) آورد.

٢٧- و آن را نزديك آنها گذارد (ولى با تعجب ديد دست به سوى غذا نمى‌برند) گفت! آيا شما غذا نمى‌خوريد؟

٢٨- و از اين كار احساس وحشت كرد، گفتند: نترس (ما رسولان پروردگار توايم) و او را بشارت به تولد پسرى دانا و هوشيار دادند.

٢٩- در اين هنگام همسرش جلو آمد در حالى كه (از خوشحالى و تعجب) فرياد مى‌كشيد و به صورت خود زد و گفت (آيا پسرى خواهم آورد در حالى كه) پير زنى نازا هستم؟! ٣٠- گفتند پروردگارت چنين گفته است، و او حكيم و داناست.

تفسير: ميهمانان ابراهيم (ع)

از اين آيات به بعد گوشه‌هايى از سرگذشت انبياء و اقوام پيشين براى تاكيد و تاييد مطالب گذشته مطرح مى‌شود، و نخستين فراز آن سرگذشت فرشتگانى است كه براى عذاب قوم لوط در شكل آدميان بر ابراهيم ع ظاهر شدند، و او را بشارت به تولد فرزندى دادند با اينكه ابراهيم به سن پيرى رسيده بود و همسرش نيز مسن و نازا بود.

از يك سو عطا كردن اين فرزند برومند در اين سن و سال به اين پدر و مادر پير و فرتوت تاكيدى است براى آنچه در باره مقدر بودن ساير روزى‌ها كه در آيات گذشته آمد.

و از سوى ديگر دليلى است بر قدرت و توانايى حق، و آيتى است از آيات خداشناسى كه در آيات گذشته از آن بحث شده است.

و از سوى سوم بشارتى است براى اقوام با ايمان كه مشمول حمايت حق هستند، همان گونه كه آيات بعد كه سخن از عذاب هولناك قوم لوط مى‌گويد