تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٧٤ - نكته بيعت و خصوصيات آن

در فقه ما هيچ موردى براى بيعت در غير پيغمبر ص و امام معصوم ع ديده نمى‌شود.

توجه به اين نكته نيز ضرورى است كه مقام نيابت ولى فقيه از نظر ما مقامى است كه از سوى امامان معصوم ع تعيين شده، و هيچگونه نيازى به بيعت ندارد، البته پيروى و اطاعت مردم از" ولى فقيه"، به او امكان استفاده از اين مقام و به اصطلاح" بسط يد" را مى‌دهد، ولى اين بدان معنى نيست كه مقام او در گرو تبعيت و پيروى مردم است و تازه مساله پيروى مردم ارتباطى با مساله بيعت ندارد، بلكه عمل به حكم الهى در مورد ولايت فقيه است (دقت كنيد).

*** ٥- و به هر حال" بيعت" مربوط به مسائل اجرايى است، و ارتباطى با احكام ندارد يعنى، بيعت با يك نفر هرگز حق" تشريع و قانونگذارى" را به او نمى‌دهد، بلكه قوانين را بايد از كتاب و سنت گرفت و سپس آن را به اجراء در آورد، و كسى در اين گفتگو ندارد.

*** ٦- از روايات استفاده مى‌شود كه بيعت با امام و پيشواى معصوم بايد براى خدا باشد، و به تعبير ديگر از امورى است كه" قصد قربت" در آن لازم است.

در حديثى از پيغمبر گرامى اسلام ص آمده:

ثلاثة لا يكلمهم اللَّه عز و جل يوم القيامة و لا ينظر اليهم و لا يزكيهم و لهم عذاب اليم: رجل بايع اماما لا يبايعه الا للدنيا، ان اعطاه ما يريده وفى له، و الا كف، و رجل بايع رجلا بسلعته بعد العصر مخلف باللَّه عز و جل لقد اعطى بها كذا و كذا فصدقه و اخذها و لم يعط فيها ما قال، و رجل على فضل ماء بالفلات يمنعه ابن السبيل:

" سه نفرند كه خداوند با آنها سخن نمى‌گويد و آنها را پاكيزه نمى‌كند، و عذاب دردناك براى آنها است: كسى كه با امامى بيعت كند و هدفى جز دنيا