او امام حسین نیست . شفاعت ، مسلم شامل عده‌ای از اهل توحید می‌شود ، همه‌ شرایطش را ما نمی‌دانیم و اینکه در چه مواقعی برسد برای ما خیلی روشن‌ نیست ، ولی بالاخره در یک مواقعی برای اهل توحید شفاعت خواهد رسید .
شفاعت همان مغفرت الهی است که وقتی به خدا نسبت می‌دهیم اسمش می‌شود " مغفرت " ، وقتی به وسائلی که خدا برای مغفرت خودش برانگیخته است‌ نسبت می‌دهیم اسمش می‌شود " شفاعت " .
حرفی که در زمان ما مطرح شده است بیشتر درباره شفاعت خواهی است .
البته ریشه این حرف در پنج شش قرن پیش است یعنی از ابن تیمیه حنبلی‌ معروف است که در دمشق بود و افکار خاصی داشت . او معتقد شد که شفاعت‌ خواهی از هر شفیعی ولو پیغمبر به طور کلی شرک در عبادت است و جایز نیست ، که بعد همین فکر به وسیله محمد بن عبدالوهاب بیشتر تأیید شد و بعد به شکل یک مذهب درآمد که همین مذهب وهابیهاست . ( بطلان ) این ( فکر ) هم خیلی روشن است . شفاعت خواهی ، تا به چه شکل شفاعت خواهی‌ باشد ، چه جور شفاعتی را بخواهی . خود قرآن وقتی که یک نوع شفاعت را نفی کرده و نوع دیگر را اثبات کرده ( و ) شفاعت به اذن خدا را اثبات‌ کرده است ، پس اگر ما از شفیع شفاعت به اذن پروردگار را بخواهیم این‌ هرگز شرک نیست و ربطی به شرک ندارد . در خود قرآن این مطلب آمده .
قرآن می‌فرماید : " « ولو انهم اذ ظلموا انفسهم جاؤک فاستغفروا الله و استغفر لهم الرسول لوجدوا الله توابا رحیما »" [١] اینها آنوقت که‌ گناهی مرتکب می‌شوند و پشیمان می‌شوند و در حال توبه قرار می‌گیرند اگر بیایند نزد تو و در حضور تو استغفار

[١] نساء / . ٦٤