نیست ، حضور آن واقعه و شهود آن لازم است .
یکی از نکات مهم و معارف بزرگ قرآن این مسأله است که پیغمبر اکرم و به تعبیر قرآن گروهی از مؤمنین که آن گروهی از مؤمنین این گونه جز اینکه‌ در مقام عصمت باشند کس دیگر نمی‌تواند باشد ( شاهد امت هستند ) . خدا پیغمبر را " شاهد امت " نامیده است ، شاهدی که در دنیا تحمل شهادت‌ می‌کند و در آخرت ادای شهادت ، یعنی او حاضر و ناظر به افعال و اعمال‌ امت است . همین طور که ما می‌گوییم ملکین رقیب و عتید ناظر و شاهد اعمال ما هستند ، همیشه پیغمبر یک امت شاهد و ناظر بر اعمال امت است‌ ، و این است که در مسأله امامت گفته می‌شود که شأن اصلی امام این نیست‌ که در میان مردم ظاهر باشد و حکومت در دست داشته باشد که اگر این شأن‌ را از او گرفته باشند دیگر امام نباشد و از امامت خلع شده باشد ، نه ، شأن اصلی که از آن این شأن نتیجه می‌شود ( این است که امام شاهد امت‌ است ) یعنی با وجود کسی که در باطن و از نظر باطن شاهد بر همه امت است‌ دیگر نوبت به کسی که مثل همه افراد امت است و مثل افراد دیگر امت‌ خطاکار است نمی‌رسد که او خلافت و حکومت را در دست بگیرد .
این است که قرآن در آن آیه می‌فرماید: " « یا ایها النبی انا ارسلناک‌ شاهدا »" ما شما را فرستاده‌ایم به عنوان شاهد و به عنوان گواه امت .
این مسأله عرض اعمال که خودش مسأله‌ای است که بر پیغمبر یا امام عرض‌ اعمال می‌شود همان مفهوم " شهادت " را می‌رساند، که در آن آیه می‌فرماید: " « و قل اعملوا فسیری الله عملکم و رسوله و المؤمنون و ستردون الی عالم‌ الغیب و الشهادش »" [١]. این که بعد می‌فرماید: "« و ستردون الی عالم‌

[١] توبه / . ١٠٥