آشنایی با قرآن 5 - مطهری، مرتضی - الصفحة ٢٢٦
برای تذکر ، برای تنبه ، آیا هست متنبهی ؟ راجع به مضمون این آیه و معنای اینکه ما قرآن را ساده کردیم برای ذکر و تذکر و تنبه ، مفسرین در دو کلمهاش بحث کردهاند . یکی اینکه ما قرآن را ساده کردهایم ، میسر کردهایم ، آسان کردهایم ، مقصود از " آسان کردهایم " چیست ؟ بعضی میگویند مقصود این است که چون خود قرآن حقیقتی است مافوق عالم مادی ، ما آن را به صورت لفظ و عبارت نازل کردهایم . البته این فی حد ذاته درست است و مانعی ندارد که این آیه لااقل شامل این هم باشد . برخی دیگر میگویند نه ، خیلی کتابهای آسمانی دیگر هم به صورت لفظ درآمدهاند ولی قرآن به لسان عربی مبین ( نازل شده است ) که حتی " عربی " هم یعنی واضح و روشن ، یعنی به بیانی بسیار ساده و روشن ( روشن به معنای فصیح و بلیغ و جذاب ) . ما قرآن را مخصوصا با عباراتی اینچنین زیبا و لطیف برای مردم فرود آوردهایم زیرا مردم به این وسیله بهتر متذکر میشوند ، چون شک ندارد که یک مطلب اگر با بیان فصیح و بلیغ گفته بشود اثرش خیلی بیشتر است تا با بیان الکن . هر دو ، مقصود را میفهمانند ولی آن نفوذ میدهد در قلب در صورتی که بیان غیرفصیح نمیتواند نفوذ بدهد . کما اینکه خود با آهنگ متناسب بیان کردن ، باز اثری فوق اثر دارد و اگر یک مطلب با زبان فصیح باشد و با آهنگ متناسب با خودش هم قرائت بشود اثرش مضاعف میشود . حال اگر خود مطلب هم با قلب انسان پیوند و اتصالی داشته باشد یعنی زبان فطرت انسان باشد این دیگر نور علی نور علی نور خواهد شد . قرآن چنین است . اصلا قرآن بقای خودش را مدیون همین سه جهت است : مطلبش زبان فطرت بشر است ، با عباراتی در نهایت فصاحت و بلاغت بیان شده ، و دستور اکید صادر شده که قرآن را با قرائت و آهنگ