و سکینت بودند . بیایند شهر شما را غارت کنند افرادتان را بکشند پس‌ آماده و مهیا بشوید، باور می‌کنید؟ همه گفتند البته باور می‌کنیم، ما از تو سخن خلاف نشنیده‌ایم. تا این اقرار را از اینها گرفت این جمله را فرمود : " « فانی نذیر لکم بین یدی عذاب شدید »" پس من شما را انذار می‌کنم‌ که در جلوی شما عذاب بسیار شدید دردناکی هست ، اما نه فقط در این دنیا، اگر همین راهی را که الان دارید می‌روید ادامه بدهید ، در جلوی شما عذاب‌ بسیار شدیدی هست . این جمله خیلی تکان دهنده بود . ابولهب فریاد زد که‌ تو برای چنین حرفی ما را به اینجا آورده‌ای ؟ ! . . . و رفت .
پیغمبر گواه بر مردم و مبشر و منذر و دعوت کننده مردم است . در آن‌ آیه ، بعد می‌فرماید : " « و داعیا الی الله باذنه و سراجا منیرا »" [١] ( دعوت کننده مردم است به سوی خدا به اذن حق ، و چراغی است روشن‌ برای مردم ) . از این شهادت و از این تبشیر و از این انذار چه تحول و تغییری در مردم پیدا بشود ؟ اینجا خطاب از پیغمبر که مخاطب بود ( بر می‌گردد و ) خود مردم ( مخاطب ) می‌شوند ، کأنه مردم در اینجا سؤال می‌کنند : خدایا تو پیغمبر را شاهد و مبشر و نذیر و منذر فرستادی ، که ما چه‌ بکنیم ؟ " « لتؤمنوا بالله و رسوله »" که ایمان بیاورید ، ایمان پیدا کنید به خدا و پیامبر خدا ( ایمان ، خودش اعتقاد است ) ، فکر و روحتان‌ تحول پیدا کند ، حیاتتان حیات ایمانی بشود .
" « و تعزروه »" و خدا را نصرت و یاری کنید . این از آن مهمترین و زیباترین تعبیرات قرآن است ، و در اهمیت دادن به بشر است : ای بشر به‌ یاری خدایت برخیز . خیلی در آن استعطاف و اظهار مهربانی است ، و

[١] احزاب / . ٤٦