که می‌گوید : " « ظهر الوجود ببسم الله الرحمن الرحیم »" تمام هستی‌ مظهر « بسم الله الرحمن الرحیم »است ، مظهر رحمانیت یک رحمان و مظهر رحیمیت یک رحیم است . عالم را رحمانیت و رحیمیت به وجود آورده ، و به قول یکی از نویسنده‌های عرب ، حالت یک نفر مؤمن در وقتی که در دنیا قدم می‌زند حالت انسانی است که در یک مهرگان و جشن قدم بر می‌دارد ، در جایی قدم بر می‌دارد که قبلا دعوتش کرده‌اند ، گفته‌اند بیا اینجا . مثل‌ اینکه انسان را در یک مهمانی دعوت کنند بعد برود آنجا ، هر چه که آنجا می‌بیند میان آن و خودش رابطه برقرار می‌کند ، می‌گوید ببین ، آن گل را آنجا گذاشته‌اند ، برای ما آنجا گذاشته‌اند ، برای اینکه ما استفاده کنیم‌ چون مهمان هستیم ، ببین ، منزلشان را چه زینت و آرایش کرده‌اند ! آن‌ تابلو را آنجا می‌بینی ، این فرش را اینجا می‌بینی ؟ همه اینها را آماده‌ شده و حساب شده می‌بیند و با آمدن خودش ارتباط قائل است . قرآن می‌خواهد که انسان خودش را در عالم این جور احساس کند ، حالت کسی که دعوتش‌ کرده‌اند به منزلی و در آن منزل آنچه که وجود دارد حساب دارد و با آمدن‌ او ارتباط دارد . آن وقت است که انسان در خودش احساس مسؤولیت می‌کند ، بعد فکر می‌کند پس برای چه ما را دعوت کرده‌اند ؟ دعوت کرده‌اند که‌ بیاییم بخوریم و بچریم و برویم یا مسأله دیگری هم هست ؟ پس ما که به‌ یک مهمانی و به منزلی که برای ما آماده شده است آمده‌ایم ، باید بدانیم‌ که چه هدفی از اصل آمدن ما هست . " « الله الذی سخر لکم البحر »" الله است آن کسی که این دریا را مسخر شما قرار داده . معنای " مسخر قرار داده " یعنی آب را طوری خلق‌ کرده ، شما را به شکلی خلق کرده ، چوب را به شکلی خلق کرده ، هوا را به‌ شکلی خلق کرده و باد را به شکلی خلق کرده ، همه اینها را به گونه‌ای‌