نفی می‌کند ، به شکل دیگری و از جای دیگری آنها را خارج می‌کند ، و بر عکس‌ ، زمین آنچه از ذخایر در باطن خود دارد همه را در اختیار می‌گذارد : " « و یخرج الارض افلاذ کبدها »" [١] آن یک امر استثنایی نیست ، عملی‌ شدن و اجرا شدن همان " « و لو ان اهل القری امنوا و اتقوا لفتحنا علیهم‌ برکات من السماء و الارض »" است .
ما الان نمی‌توانیم درست پیش بینی کنیم که چقدر از بدبختیها و نکبتهایی که از ناحیه عالم به ما می‌رسد بستگی دارد به اعمال ناشایستی که‌ ما خودمان در روی زمین انجام می‌دهیم ، ولی از نظر قرآن این مطلب یک‌ حقیقت مسلم و غیرقابل تردید است . این است که در این آیات : " « فکیف کان عذابی و نذر غ" این داستانها را که خیلی مختصر و با جمله‌های‌ کوتاه ، خیلی سریع و با لحنی تند و خشن و کوبنده بیان می‌کند بدون اینکه‌ در صدد این باشد که داستان را تشریح کند ، همه برای این است که این‌ مطلب را بفهماند که اعراض کردن از آنچه که انبیاء برای مردم آورده‌اند ، از آن دعوت و از آن نعمتی که به وسیله آنها به مردم ارائه شده است و به‌ عبارت دیگر کفران این نعمت چه عکس العملی در گذشته داشته است و در آینده هم خواهد داشت . پس در این آیات بنا بر این نیست که مطلب‌ دیگری مثلا قسمتی از یک داستان گفته بشود که در جای دیگر گفته نشده است.
عمده ( هدف ) این است که روح آن داستان در اینجا خوب منعکس بشود .
آن قسمتی که در جلسه پیش خواندیم مربوط به قوم نوح بود و در چند آیه‌ کوتاه و مختصر بیان شد. فورا سراغ قوم عاد می‌ورد: " « کذبت عاد غ" عاد هم تکذیب کرد " « فکیف کان عذابی و نذر »" عذاب و انذار من چگونه‌

[١] منتخب الاثر ، صفحه ٤٧٢ ، حدیث [٤]