که او ) باید بنویسد : " این شخص احمد حسینی است " . ( وجود عینی او حکایت ) [١] می‌کند از وجود لفظی . آنجا که وحی دارد بر پیغمبر نازل‌ می‌شود و پیغمبر دارد وحی را لمس می‌کند مثل آنجاست که کسی پشت دستگاه‌ تلگراف نشسته و آن دارد همین طور حرف می‌زند ، دیگر آنجا لازم نیست ( دستگاه ) بگوید : " این بی‌سیم است ، با تو حرف می‌زند " . بدیهی است‌ که دارد حرف می‌زند . آنجا دیگر " این " نمی‌خواهد . این خودش حرف زدن‌ است ، خود حرف را دارد تلقی می‌کند . این است که اینجا دیگر تقدیری ، چیزی نمی‌خواهد ، همان خودش است . " « تنزیل الکتاب من الله العزیز الحکیم »". این تنزیل ، خودش همان وجود عینی تنزیل هم هست نه ( فقط ) وجود لفظی .
کلمه " تنزیل " فرود آمدن تدریجی را می‌گویند . کلمه " تنزیل " یعنی‌ یک چیزی از یک مقام عالی فوقانی به یک مقام پایین‌تر بیاید و تدریجا هم‌ بیاید نه دفعتا . . . [٢] " « تنزیل الکتاب من الله العزیز الحکیم " از مقام ذات الله عزیز غالب حکیم دارد فرو می‌ریزد . زبان وحی با زبان مکالمه دو تا انسان فرق می‌کند . این تقدیرهایی که ما می‌گیریم به‌ قیاس گرفتن با حرف زدن‌های دو تا انسان است . بنابراین هیچ تقدیری‌ نمی‌خواهد . انسان وقتی حالت وحی را مجسم کند که پیغمبر اکرم چگونه ( به‌ سوی آن ) کشیده می‌شد ( مطلب برایش روشن می‌شود ) . آنچنان از درون خودش‌ به سوی وحی کشیده می‌شد که در بعضی از اوقات وحی همین طور لخت می‌افتاد و در زمستان سرد عرق می‌کرد . در آن آیه قرآن می‌خوانیم که " « انا سنلقی‌ علیک قولا ثقیلا »" [٣] ما عن قریب سخن سنگینی به

١ و[٢] ( چند ثانیه از بیانات استاد شهید روی نوار ضبط نشده است . ) [٣] مزمل / [٥]