" اگر خدا بخواهد و ما تا فردا زنده باشیم " آن خیلی عادی است . حالا اگر بگوییم " اگر خدا بخواهد و فردایی باشد " می‌گویند این دیگر خدا بخواهد ندارد ، فردا که هست ، حالا ممکن است ما در فردا نباشیم ولی فردا که به هر حال هست . با این منطق قرآن نه ، همین را هم شما اگر آنطور بگویید باز درست گفته‌اید : " اگر خدا بخواهد و فردایی باشد " یعنی‌ فردا بودن فردا هم به مشیت الهی است . درست است ، من یقین دارم فردا خواهد آمد از باب اینکه یقین دارم مشیت الهی این است که فردایی باشد .
ما لایق چنین تعبیری نیستیم چون حد ما پایین‌تر از این است که درباره ما اینچنین تعبیر کنند ، ولی خدا پیغمبرش را تأدیب کرد : برای کاری آمدند خدمت رسول اکرم . سؤالی کردند ، جوابش را خواستند . چون جوابش را از وحی باید بگیرد فرمود فردا به شما می‌گویم . با اینکه به قول مولوی جان او هیچ وقت از " ان شاء الله " جدا نیست و او هرگز از خدا غافل نیست‌ ولی از این ادب غافل ماند که بگوید : " فردا اگر خدا بخواهد " . طرف‌ ، خود پیغمبر است . از رعایت این ادب غافل ماند که بگوید : " فردا اگر خدا بخواهد جواب شما را می‌دهم " . چهل روز وحی الهی از او حبس شد که ظاهرا بر پیغمبر اکرم در همه عمر هیچ وقت به اندازه این چهل روز سخت‌ نگذشت ، یعنی هر دقیقه‌اش برای او روزها بود ، نه از جنبه اینکه به‌ دیگران قول داده و به قولش نمی‌تواند عمل کند ، بلکه از جنبه اینکه‌ عنایت الهی از او گرفته شده . اگر آن عنایت نبود ، او برای خودش‌ نبودش از بودش بهتر بود . بعد از چهل روز وحی الهی آمد و به او گفت : " « و لا تقولن لشی‌ء انی فاعل ذلک غدا الا ان یشاء الله »" [١] هرگز

[١] کهف / ٢٣ و . ٢٤