کلمه این نیست . این کلمه از همان ماده " تخلل " است . تخلل یعنی‌ آمیختگی ، یکی شدن . اگر خلیل از ریشه " خلت " به معنای حاجت باشد ، ما خدا را می‌توانیم " خلیل ابراهیم " بنامیم ولی ابراهیم را دیگر نمی‌توانیم " خلیل الله " بگوییم . خدا را به اعتبار اینکه نیازمندیهای‌ ابراهیم علیه‌السلام را بر می‌آورد می‌توان گفت خلیل ابراهیم است اما ابراهیم چطور ؟ ظاهر این است که خلت به معنی آمیختگی است . دو نفر وقتی با همدیگر دوست می‌شوند ، ولو ریشه‌اش مطامع باشد ، بالاخره با یکدیگر اختلاط و امتزاج روحی پیدا می‌کنند . مولوی می‌گوید :

می‌رود از سینه‌ها در سینه‌ها

از ره پنهان صلاح و کینه‌ها

دو نفر وقتی با یکدیگر معاشرت کنند ولو مبنای معاشرتشان مطامع و منافع‌ مادی باشد چه بخواهند و چه نخواهند روح آنها با یکدیگر مخلوط می‌شود . از روح این ، روح او متأثر می‌شود و از روح او روح این و خود به خود در این‌ بین تخلل و اختلاط و امتزاج پیدا می‌شود . حال چند روایت دیگر را عرض‌ می‌کنم . در کافی حدیثی از امیرالمؤمنین علیه‌السلام هست که راجع به شرایط دوستی‌ می‌فرماید : « " من استحکمت لی فیه خصلة من خصال الخیر احتملته علیها و اغتفرت فقد ما سواها و لا اغتفر فقد عقل و لا دین " » اگر کسی یک خصلت‌ نیک در او باشد و سایر خصلتها را نداشته باشد برای من قابل تحمل است که‌ به خاطر همان خصلت نیکش با او دوستی کنم . اما دو چیز است که آنها رکن‌ دوستی است . اگر آن دو رکن باشد و هیچیک از خصلتهای دیگر نباشد برای من‌ کافی است . ولی دو خصلت است که اگر آنها را نداشته باشد قابل تحمل‌ نیست ، قابل معاشرت نیست. آن دو خصلتی که نبودشان قابل تحمل نیست یکی‌ " عقل " است و دیگری "دین". « " و لا اغتفر فقد عقل و لا دین " » آن‌ چیزی که از نظر من در دوستی