بلند کرده‌اند و می‌گویند ما به چنین چیزی نیازمند هستیم ، می‌شنود ، یعنی‌ انسان به پیغمبر نیاز دارد و با لسان تکوین همیشه فریاد او بلند است که‌ خدایا ما راهنما می‌خواهیم ، و خدا این نیاز را می‌شنود و بنابراین آن را بر می‌آورد . و علیم است ، و داناست و می‌داند . باز " می‌داند " راجع‌ به اموری است که شنیدنی نیست ، فقط دانستنی است نه شنیدنی . مثلا می‌داند که این نیاز را چگونه باید برآورد ، می‌داند که چه کسی را به‌ رسالت مبعوث کند ( « الله اعلم حیث یجعل رسالته ») [١] . آنچه از ناحیه آنهاست ، نیاز آنها را می‌شنود و آنچه از ناحیه خود باید بکند می‌داند که چه بکند .
بعد که فرمود رحمتی است از ناحیه پروردگارت ، فورا فرمود : " « رب‌ السموات و الارض و ما بینهما ان کنتم موقنین » " پروردگار تو ، همان‌ پروردگار همه آسمانها و زمین ، یعنی پروردگار همه عالم . بعضی مفسرین این‌ نکته را یادآوری کرده‌اند درست هم گفته‌اند که در " « رحمة من ربک » " ( رحمتی است از ناحیه پروردگار تو ) ( ممکن است ) این توهم برای افرادی‌ که ذهنشان مسبوق به این است که رب من غیر از رب توست و رب تو غیر از رب من است ( ارباب انواع به مفهومی که آنها قائل بودند نه به معنی‌ اسماء الهی ) ( پیدا شود که ) خوب ، ( آن که ) رحمت پروردگار توست ، ارباب ما چطور ؟ آنها می‌گفتند " ارباب متفرقون خیر عن الله الواحد القهار " . نه ، رب من همان رب همه عالم است، نه اینکه رب من از رب‌ شما جداست . ( قرآن می‌گوید ) رب تو، همان رب همه آسمانها و زمین. مکرر عرض کرده‌ایم که اسماء الهی وقتی که ذکر می‌شود هر اسمی به یک تناسب‌ خاص آورده می‌شود . مثلا اینجا ممکن بود بگوید :

[١] انعام / . ١٢٤