اول دستش را بلند کند بعد پایش را بلند کند ، همین طور کم کم این صفحه‌ داغ او را مجبور می‌کند دست و پایش را به یک ترتیب مخصوصی بلند کند ، این می‌شود رقص خرس . ولی به هر حال این حیوان از راه سوزاندن پایش ، بدون اینکه خودش بفهمد چکار می‌خواهد بکند چنین رقصی می‌کند . در تربیت‌ بچه و انسان به طور کلی تربیتی که خود آن مربی نفهمد که هدف چیست ، همان حالت خرس مابی را پیدا می‌کند ، یعنی این بچه وقتی شما به او می‌گویید این کار را نکن ، اول باید بفهمد که چرا نباید این کار را بکند و الا گیج می‌شود و حتی بیماری روانی پیدا می‌کند . اتفاقا این مثال در حدیث آمده . گویا گاهی ( مردم ) بچه‌های کوچکشان را می‌آوردند خدمت رسول اکرم و می‌گفتند یا رسول الله شما به گوش اینها مثلا دعا بخوانید ، یا همین قدر می‌خواستند که پیغمبر بچه‌شان را در بغل بگیرد ، نوازش بکند ، تبرکی بود . ظاهرا مکرر اتفاق افتاده که بچه را دادند به‌ پیغمبر اکرم بچه ادرارش شروع شد . تا ادرارش شروع شد پدر یا مادرش‌ دوید که بچه را بگیرد ، فرمود : « " لا تضرموه " » بچه که ادرارش‌ می‌گیرد نهیب به او نزنید ، بگذارید ادرارش را به طور کامل بکند . فرمود مهم نیست ، من دامنم را آب می‌کشم ، بچه است ادرار کرده ، بعد دستور کلی داد : هرگز بچه را وقتی ادرارش شروع می‌شود مانع نشوید ، نهیب نزنید ( از نظر طبی هم این امر بیماری بدنی برای بچه ایجاد می‌کند ) چرا ؟ این‌ که برای بچه تربیت نشد ! او که نمی‌فهمد اصلا ادرار چیست ، نجس شدن‌ چیست ، کثیف شدن و متعفن شدن چیست . بنابراین بچه تا در این سن هست‌ نباید ادرار نکردن را به صورت یک امر ممنوع بر او تحمیل کرد . او بعد در جای دیگر هم خیال می‌کند کار بدی دارد می‌کند و نباید این کار را بکند . بعد یک عارضه روحی برایش پیدا