افسار پاره کردن است و این زبان انسان در اختیارش است ، هر چه که دلش‌ بخواهد بگوید گفته است . مسأله دوم مسخره کردن و به سخریه گرفتن است . این هم از آن چیزهایی است که روی مردم اثر می‌گذارد ولی هیچ مقیاسی ندارد ، یعنی هر چیزی را با منطق مسخره می‌شود مسخره کرد . چنین نیست که یک‌ چیز را در دنیا بشود مسخره کرد ، یک چیز دیگر را نشود مسخره کرد . هر چه‌ که در دنیا شما پیدا کنید یک آدم مسخره‌چی می‌تواند آن را موضوع مسخره‌ قرار بدهد و اتفاقا در روح مردم هم اثر می‌گذارد ، یعنی مسخره اثر تبلیغاتی زیادی دارد . اتفاق افتاده است ، بعضی افراد ، چه مرد چه زن ( شاید در زنها بیشتر ) ( زود تحت تأثیر مسخره شدن قرار می‌گیرند ) . مثلا شما با هزار دلیل و منطق برای بعضی زنها ثابت کنید که پوشش خوب است‌ به این دلایل ، همه را هم قبول می‌کند ، ولی آخرش در یک جلسه که می‌خواهد شرکت کند که در آن از زنهای جور دیگر هستند ، خودش را همرنگ آنها می‌کند ، می‌گویید چرا ؟ می‌گوید مرا مسخره می‌کنند . در مقابل مسخره دیگر تاب مقاومت ندارد ، یعنی همه آن منطقها یک طرف و مسخره‌ای که بکنند طرف دیگر . " « و اذا علم من ایاتنا شیئا اتخذها هزوا »" هرگاه به بعضی از آیات ما علم پیدا کند شروع می‌کند به مسخره کردن در میان مردم و چون‌ مسخره کردن در مردم اثر زیاد می‌بخشد این است که قرآن آن را ذکر می‌کند . قبلا بود : " « یسمع ایات الله »" آیات ما را که می‌شنود خودش این‌ کار را می‌کند . در اینجا دارد : " « و اذا علم من آیاتنا »" وقتی علم‌ پیدا می‌کند ، این بیشتر نشان می‌دهد که حتی در وقتی هم که علم و معرفت‌ دارد و صد در صد به آیات ما یقین دارد و آیات ما را " آیات ما " می‌شناسد با این حال عالما عامدا و با معرفت کامل به مبارزه با آن بر