مخصوص و خیلی عجیب و پر معنایی است . مسلم آیه بودن گیاهها از آیه‌ بودن جمادها بیشتر است چون وجود کاملتری است ، آیه بودن حیوانها از آیه‌ بودن گیاهها بیشتر است و آیه بودن انسان از آیه بودن هر موجود دیگری‌ بیشتر است و مضاعف است . این است که در قرآن کریم راجع به آیه بودن‌ خود انسان یک عنایت خاصی هست ، یعنی حساب این ( موجود ) را جدا می‌کند ، مثل اینکه در سوره " و الذاریات " می‌فرماید : " « و فی الارض ایات‌ للموقنین »" در زمین آیه‌هایی هست برای اهل یقین . انسان هم جزو موجوداتی است که در زمین هستند ، ولی او را یک امر جداگانه ذکر می‌کند : " « و فی انفسکم افلا تبصرون »" [١] و در خود شما ، نمی‌بینید ؟ این‌ " در خود شما " حسابش جداگانه است ، با کلمه " « افلا تبصرون »" هم‌ ذکر شده : و در خود شما ، آیا نمی‌بینید ؟ یا در آیه سوره فصلت : " « سنریهم ایاتنا فی الافاق و فی انفسهم حتی یتبین لهم انه الحق »" [٢] همه چیز را به نام " آفاق " نام برده است ولی برای انسان یک حساب‌ جدا باز کرده ، با اینکه انسان هم به یک اعتبار جزو موجودات آفاقی است‌ . این برای این است که آیه بودن انسان از هر موجود دیگری بیشتر است .
قرآن درباره انسان می‌فرماید : " « و نفخت فیه من روحی »" [٣] این‌ مظهری از روح الهی است. چیزی در انسان هست که در غیر انسان وجود ندارد.
مولوی افسانه‌ای نقل می‌کند که مردی طالب گنج بود و همیشه دعا و تضرع و زاری و خدا خدا می‌کرد که خدایا این همه گنجها را مردم زیر خاک کردند بعد رفتند و اینها مانده زیر خاکها و کسی استفاده نمی‌کند ، خدایا به من گنجی‌ را بنمایان که بروم آن را اکتشاف کنم و بعد یک عمر

[١] ذاریات / ٢٠ و . ٢١ [٢] فصلت / . ٥٣ [٣] ص / . ٧٢