است . ) انسان تا در دنیا خودش را از آنچه که موجب جهنم است نگه‌ ندارد در آخرت از جهنم نگهداری نمی‌شود . " « فضلا من ربک »" همه‌ اینها تفضلات پروردگار توست . اهل بهشت هر چه را که دارند فضل پروردگار می‌بینند " « ذلک هو الفوز العظیم » " و رستگاری بزرگ این است . نکته‌ای را عرض می‌کنم و آن این است : برای آن گروه از اهل بهشت که‌ اهل معرفت هستند نعمتهای بهشتی از دو جهت نعمت است : یک جهت خود همین نعمت بودن این نعمت ، که نعمت برای انسان نعمت است ، همین طور که در دنیا هم ، قطع نظر از هر چیزی ، میوه خوب ، غذای خوب ، لباس‌ خوب برای انسان نعمت است . چیزی که برای یک شخص صاحبدل بالاتر است ، جنبه کرامت بودن و تفضل بودن آن است ، یعنی اگر شما یک شخص فوق‌ العاده مورد احترام و محبوبی داشته باشید چنانچه او هدیه‌ای برای شما بفرستد ، اینجا شما دو لذت دارید که یکی از آندو صد درجه بیشتر از دیگری‌ است ، یکی اینکه این مثلا سیبی که او فرستاده است سیب است مثل همه‌ سیبهای دیگر ، دیگر اینکه می‌گویید این سیبی است که فلان کس فرستاده . این دیگر لذت روحی مطلب است . اهل حقیقت نعمتهای بهشتی را که از خدا می‌خواهند توجهشان به هدیه بودن و فضل بودن آنهاست ، به تفضل بودن و کرامت بودن آنهاست ، یعنی از این جهت که احساس می‌کنند آنچه که دارند هدیه محبوبشان است ، هدیه خداست ، برای آنها هزاران درجه بیشتر لذت‌ بخش است از خود میوه از آن جهت که میوه میوه است . این است که در آخر به این نکته اشاره می‌کند : " « فضلا من ربک » " در حالی که این‌ تفضل پروردگار است، و آنها این " « فضلا من ربک »" را احساس می‌کنند، درک می‌کنند که این فضل اوست، استفاده کنید که فضل اوست. یک جامه، یک‌ مداد ، یک کتاب و هر چیزی را اگر یک شخص