دوستیهایی که بر مبنای مطامع مادی است تا وقتی می‌تواند ادامه داشته باشد که پای مطامع مادی در میان باشد ، وقتی که اینها رفت علت دوستی از میان‌ می‌رود ، خصوصا اگر با آشکار شدن حقایق همان علت دوستی به علت دشمنی‌ تبدیل شود . مثلا می‌دید که این شخص به او فلان منفعت را می‌رساند ، این‌ سبب می‌شد که دوستی‌اش زیادتر بشود . در قیامت که حقایق برایش آشکار می‌شود می‌بیند همان چیزی که در دنیا محبتش را جلب می‌کرد برایش آتش‌ آورده است ، یعنی همان ملاک دوستی ، ملاک دشمنی می‌شود . به هر میزان که‌ آن پیوند در دنیا بیشتر منشأ دوستی بوده ، در قیامت بیشتر منشأ دشمنی‌ می‌شود . این در صورتی است که مناط و ملاک ، مطامع مادی باشد . اما اگر دو نفر نه بر مبنای مادیات بلکه بر مبنای معنویات ، بر اساس توحید و بندگی خدا و عقیده و ایمان در دنیا با یکدیگر دوست باشند در قیامت این‌ دوستی به تنها از بین نمی‌رود بلکه شدیدتر می‌شود چون علت باقی است . تا علت باقی است معلول باقی است . در آنجا بینش ( آنها ) قویتر و شدیدتر است چون ایمانشان تبدیل به شهود می‌شود : " « فکشفنا عنک غطائک فبصرک‌ الیوم حدید غ" [١] طبعا آن دوستی که بر مبنای خدا و عقیده درست و ایمان‌ صحیح واقعی بوده است باقی می‌ماند .
بنابراین دوستانی که در راه ایمان و خدا و در راه حق و حقیقت یکدیگر را دوست دارند در قیامت هم یکدیگر را دوست دارند و بلکه شدیدتر .
در قرآن کریم جزء لذایذ اهل بهشت این را ذکر می‌کند که آنها برادرانه‌ در کنار یکدیگر هستند: " « و نزعنا ما فی صدورهم من غل اخوانا علی سرر

[١] ق / . ٢٢