است که این دوستیها باقی بماند ، از قبیل اینکه اگر از نظر مالی احتیاج‌ داشتند به آنها کمک کنید ، ایثار کنید . در وقت نیاز ، حاجت ، گرفتاری‌ ، بیماری مراقب آنها باشید . یا وقتی کسی از دوستان آنها فوت می‌کند و آنها مصاب هستند کسی به کمک و تسلیت آنها برود . دستورهای زیادی که در این زمینه داریم همه برای این است که اسلام می‌خواهد دوستیهایی که بر مبنای الهی هست حتما باقی بماند . بریدن از مردم و بریدن از خوبان از نظر اسلام کار خوبی نیست .
در یک حدیث دیگر ، حضرت صادق علیه‌السلام می‌فرماید : « " مودش یوم‌ میلة"» یعنی یک روز دوستی فقط یک تمایل است « " و مودش شهر قرابة"» یک ماه دوستی قوم و خویشی است « " و مودش سنة رحم ماسة " » و یک سال‌ دوستی رحمی است که با یکدیگر تماس دارد ، خویشاوندی نزدیک است ، قطع‌ آن در حکم قطع رحم است. در باب صله رحم چقدر ما شنیده‌ایم: « "من قطعها قطعه الله " » کسی که رحم را قطع کند خدا ببرد خودش را .
حدیث عجیبی است که در داستان راستان نیز نقل کرده‌ام و در کتب زیادی‌ نقل شده است [١] و آن این است که روزی امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام در زمان خلافتشان از شهر کوفه خارج شدند . ایشان دأبشان این نبود که وقتی به‌ جایی می‌روند به عنوان اینکه خلیفه و امیرالمؤمنین هستند با اسکورت بروند ، ساده می‌رفتند و ساده هم می‌آمدند . نه افرادی پشت سرشان حرکت می‌کردند که از جاه و جلال شناخته شوند و نه لباس خاصی داشتند ( لباسشان هم در حد ساده‌ترین لباسها بود ) و نه مرکبشان یک وضع خاصی داشت ، به شکل یک آدم‌ عادی می‌رفتند . در برگشتن

[١] اصول کافی ، کتاب " الشعره " ، باب حسن الصحابة و حق الصاحب‌ فی السفر ، حدیث [٥]