بدهید ، ولی دست شما آمد این شکل را به آن داد . پس این کلمات را شما در اینجا به وجود آوردید ولی کلمات به یک معنا قبلا وجود داشت اما نه‌ به صورت کلمه و جدایی . این است که در آنجا به تعبیر قرآن " « احکمت‌ ایاته »" ، به مرحله احکام وجود داشت ، در اینجا به مرحله تفصیل : " « کتاب احکمت ایاته ثم فصلت »" [١] . این دو نزول قرآن بر پیغمبر این طور است . آن دفعه اول که قرآن بر پیغمبر نازل می‌شود که کلمه و حرف‌ و آیه و این حرفها نیست مثل این است که این خودنویس پر بشود .
خودنویس پر می‌شود اما از حقیقتی پر می‌شود که در آن هیچ لفظ و کلمه‌ای‌ نیست . مرحله دوم نزول قرآن آن وقتی است که همان پرشده‌ها بعد به صورت‌ کلمات و الفاظ در می‌آید . مولوی یک شعر خیلی عالی در این زمینه دارد ( هر چه در این زمینه گفته‌اند از این آیه قرآن بیرون نیست : " « و ان من‌ شی‌ء الا عندنا خزائنه و ما ننزله الا بقدر معلوم »" می‌گوید :

متحد بودیم و یک گوهر همه

بی سر و بی‌پا بدیم آن سر همه

یک گهر بودیم همچون آفتاب

بی‌گره بودیم و صافی همچو آب

چون به صورت آمد آن نور سره

تا ابد چون سایه‌های کنگره

کنگره ویران کنید از منجنیق

تا رود فرق از میان آن فریق

مقصود از " ویران کردن " این است که وقتی شما از آن دید نگاه کنید می‌بینید همه به یک اصل و به یک وحدت بر می‌گردند .
پس این " « فیها یفرق کل امر حکیم »" که به صورت مضارع و مستقبل‌ آمده و یک امر جاری را دارد بیان می‌کند که همیشه این امر جاری وجود دارد ، نمی‌تواند اختصاص به نزول قرآن داشته باشد ، بلکه ( ناظر ) به نزولی ( است ) که همه چیز دارد . حال این چه رابطه‌ای است میان این نزول‌

[١] هود / [١]