آشنایی با قرآن 5 - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٦٨

(معروف است، مرد عارف و با حالی بوده در مشهد ، منبر هم میرفته) رسیدم‌ و گفتم آقای میرزا ، این ملا در این شعر چه می‌خواهد بگوید ؟ این داستان‌ هدفش چیست ؟ فقط یک جمله در جواب من گفت : " « و فی انفسکم افلا تبصرون »" می‌خواهد بگوید مطلب در خودت است ، کجا این طرف و آن طرف‌ می‌روی ؟ ! این خودش یک منطقی است در قرآن که " « و فی انفسکم »" . بزرگترین‌ آیتهای الهی در جان و روح آدمی است ، یا بگوییم بزرگترین آئینه‌های الهی‌ خود انسان است و لهذا در اینجا کلمه " ایقان " به کار رفته . آنجا فرمود : " « و فی الارض ایات للموقنین و فی انفسکم »" ، در اینجا هم‌ می‌فرماید : " « و فی خلقکم و ما یبث من دابة ایات لقوم یوقنون » " برای مردمی که به یقین می‌رسند ، یعنی این یک چیزی است که انسان را به‌ مرحله یقین می‌رساند . مقصود از " مرحله یقین " این است که ایمان مطلق‌ مثل ایمان از پشت پرده‌هاست ، ایمان داریم که در پشت پرده‌ها چیزی هست‌ ، ولی یقین آن مرحله‌ای است که یا شهود است یا مثل شهود ، یعنی دیگر پرده‌ها برداشته شده است ( لو کشف الغطاء ما ازددت یقینا ) [١] .
انسان یک موجود ملکوتی است، اگر انسان خودش را آنچنان که هست بشناسد، به عالم ملکوت آشنا شده و عالم ملکوت را شناخته است ، و شناختن انسان‌ خودش را مساوی است با پی بردن به عالم ملکوت، و اگر کسی پی نبرده است‌ به دلیل این است که خودش را آنچنان که باید نشناخته است . در داستان‌ ابراهیم علیه‌السلام می‌خوانیم: " « و کذلک نری ابراهیم ملکوت السموات و الارض و لیکون من الموقنین »" [٢] صحبت ارائه ملکوت که (پیش) می‌آید