" « ام ابرموا امرا فانا مبرمون »" یا "« و مکروا مکرا و مکرنا مکرا " [١] معنایش این است که " بازی چرخ بشکندش بیضه در کلاه " .
می‌نشینند نقشه می‌کشند ، با همدیگر سری حرف می‌زنند ، نجوا می‌کنند " « ام یحسبون انا لا نسمع سرهم و نجویهم »" اینها وقتی که رفتند خیلی‌ محرمانه و سری تو دل خودشان نقشه‌ها را کشیدند و به احدی نگفتند یا وقتی‌ هم خواستند بگویند رفتند نجوا کردند و بیخ گوشی حرفها را گفتند که فاش‌ نشود، خیال کردند بازیهایی را که بشری با بشری در می‌آورد با خدا می‌شود در آورد . آیا واقعا اینها چه فکر کردند ؟ ! خیال می‌کنند خدا آواز آن خطور قلبشان را نمی‌شنود ؟ اینجا قرآن تعبیر به شنیدن می‌کند : آن آواز آن‌ خطورهای قلبشان را هم خدا می‌شنود ، یعنی آن کلماتی که در قلبشان خطور می‌دهند که شأن کلمه این است که مسموع باشد ما همان کلمات بی‌صدا را هم‌ می‌شنویم و همچنین نجواها که بیخ گوشی حرفها را به یکدیگر می‌رسانند ، ما همین جا حاضر و شاهد هستیم و بعلاوه فرستادگانی داریم ، فرشتگانی داریم که‌ مأمور همه انسانها هستند و همه چیز را ثبت و ضبط می‌کنند و مکتوبهای آنها که با قلمهای ملکوتی می‌نویسند باقی خواهد ماند و در قیامت قرآن می‌گوید تمام کوچک و بزرگ کار هر کسی نمایان است . " « ام یحسبون انا لا نسمع‌ سرهم »" این تلخ شمرندگان حق و مکروه شمرندگان حق خیال می‌کنند که ما راز آنها را که در دلشان خطور می‌دهند نمی‌شنویم ؟ ! نجواها ، بیخ‌ گوشی‌هایشان را نمی‌شنویم ؟ چرا ، ما می‌شنویم . غیر از ما فرستادگانی هم‌ داریم که آنها را ثبت و ضبط می‌کنند و ثبت و ضبط شده را در قیامت به‌ خودشان ارائه می‌دهند . " « بلی و رسلنا لدیهم یکتبون »" فرستادگان ما نزد خودشان هستند ،

[١] نمل / . ٥٠