« لا یتکلمون الا من أذن له الرحمن و قال صوابا »" [١] آن روزی که روح و همه ملائکه می‌ایستند و هیچ کسی در آنجا اجازه سخن گفتن ندارد و نمی‌تواند سخن بگوید مگر آنکه خدا به او اجازه گفتن بدهد و صواب هم بگوید . در احادیث ما از ائمه اطهار وارد شده است که فرموده‌اند آن کسی که خدا به‌ او اجازه بدهد و سخن درست بگوید یعنی کسی که خدا به او اجازه شفاعت‌ بدهد ، در شفاعت کردن خودش هم به صواب شفاعت می‌کند و به صواب سخن‌ می‌گوید . آنجا دیگر حرف ناصواب و ملاحظاتی غیر از آنچه که رضای الهی‌ است امکان ندارد وجود داشته باشد . این هم شرط دیگری . آن ، شرط صلاحیت‌ شفیع بود که " شهد بالحق " ، این یکی هم اجازه پروردگار که از ناحیه‌ پروردگار هم باید اجازه‌ای داده بشود .
شرط دیگری در یک آیه دیگر برای شفاعت به حق ذکر شده است و آن این‌ است که می‌فرماید " « و لا یشفعون الا لمن ارتضی »" [٢] و آن مربوط به‌ صلاحیت ( شخص مورد شفاعت است ) که در اینجا هم کلمه " و هم یعلمون " اشاره به آن بود . آیا کسی که شفاعت درباره او صورت می‌گیرد شرایطی دارد یا شرایطی ندارد ؟ البته شرایطی دارد . همه شرایطش را هم برای ما بیان‌ نکرده‌اند و نمی‌شده هم بیان کنند برای اینکه مسائل مربوط به شفاعت و مغفرت مسائلی است که مردم درباره آن باید در حال خوف و رجا باشند ، ولی اجمالا این مقدار بیان شده است که از کسی شفاعت می‌شود که اصل‌ ایمانش مورد پسند باشد ، دینش مورد پسند باشد ، یعنی از مشرک شفاعت‌ نمی‌شود . آن کسی که از او شفاعت

[١] نبأ / . ٣٨ [٢] انبیاء / . ٢٨