لطیف بخوانید ، که حتی در تعبیرات احادیث ما کلمه " غنا " دارد : " « تغنوا بالقرآن »" [١] یعنی قرآن را ساده نخوانید ، با آهنگ بخوانید.
این با آهنگ خواندن ، دستوری است که از پیغمبر اکرم و ائمه اطهار رسیده‌ و آنها بر این اساس عمل می‌کردند. خود ائمه اطهار قرآن را با لحن و آهنگ‌ خوش می‌خواندند . هم درباره امام سجاد علیه‌السلام و هم درباره امام باقر علیه‌السلام این روایات هست که گاهی در خانه خودشان با صدای بلند و با آهنگی چنان لطیف قرآن می‌خواندند که مردم کوچه که می‌آمدند عبور کنند آنجا می‌ایستادند و گاهی این آهنگ آنقدر سقاها [٢] را جذب می‌کرد که با آن‌ مشک سنگینی که به دوششان بود همان طور می‌ایستادند که بشنوند و استماع‌ کنند .
بیشتر احتمال می‌دهند که مقصود این باشد که ما قرآن را با عباراتی فصیح‌ و ساده و روشن ( نازل کردیم ) " « للذکر »" برای اینکه شما ( متذکر و متنبه بشوید ) . بعضی مثل مجمع البیان می‌گویند ( للذکر ) یعنی " للحفظ " ، که حفظ کنید ، ضبط کنید . و قرآن از کتابهایی است که آمادگی‌اش‌ برای حفظ شدن از هر کتاب دیگر بیشتر است . عجیب است ! شعر را می‌شود حفظ کرد و قرآن شعر هم نیست ، نثر است . یک کتاب نثر در دنیا نمی‌توان‌ پیدا کرد که بشود چهار صفحه‌اش را حفظ کرد و قرآن در اثر آن سلاست فوق‌ العاده‌ای که در عبارات و کلماتش هست ( این خاصیت را دارد ) . وقتی که‌ کلمات ، خیلی سلیس باشد ( زود حفظ می‌شود ) . شما در خود شعرها می‌توانید امتحان کنید . شعرهای سعدی را خیلی زود می‌شود حفظ کرد برای اینکه کلمات‌ آن سلیس است یعنی هر کلمه‌ای

[١] مقدمه مجمع البیان ، صفحه ١٦ ، الفن السابع . [٢] آن وقت که در مدینه لوله‌کشی نبوده ، بلکه آب جاری هم نبوده ، چاه‌ بوده و سقاها می‌رفتند آبها را از چاهها می‌کشیدند و به خانه‌های مردم‌ می‌بردند .