« غطائک فبصرک الیوم حدید »" تعبیر عجیبی است: پرده‌ات را برداشتیم، و حافظ همین تعبیر را چه عالی می‌گوید : " حجاب چهره جان می‌شود غبار تنم‌ " . ( قرآن ) می‌گوید : این غبار تن که حجاب چهره جان است گرفته می‌شود ، آن وقت در آنجاست که شما می‌بینید مؤمن و غیر مؤمن ( فاسق ) ، صالح و طالح که این حجاب چهره جان برطرف شده است ، حقایق را آشکار می‌بینند . " « فکشفنا عنک غطائک فبصرک الیوم حدید »" چشمت دیگر حالا خوب تیز است و حقایق را خوب می‌بینی . به پیامبر می‌گوید ای پیغمبر ! رهایشان کن‌ ، بگذار آن روزی که این حجاب چهره جان برطرف می‌شود ببینند ، آنچه امروز تو می‌گویی و می‌شنوند آنروز می‌بینند . " « و هو الذی فی السماء اله و فی‌ الارض اله »" . تأکیدی است بر همان " « سبحان رب السموات و الارض‌ رب العرش عما یصفون »" . گاهی انسان سخنی را به حکم ضرورت به زبان‌ می‌آورد و بعد می‌خواهد بگوید که ضرورت بود که ما این سخن را گفتیم ، مثل‌ اینکه ما می‌گوییم اگر پیغمبر اکرم صلی الله علیه و آله فلان معصیت را بکند مثلا دروغ بگوید خدا چه می‌کند ؟ می‌خواهیم با " اگر " حرف بزنیم‌ ولی می‌بینیم اصلا خود گفتن این ( سخن درست نیست ) ، می‌گوییم العیاذ بالله العیاذ بالله اگر پیغمبر هم گناه بکند خداوند او را عذاب می‌کند . وقتی این " اگر " را هم می‌خواهیم بگوییم چند بار " العیاذ بالله " می‌گوییم . یا یک نفر آدم عادی مثلا می‌گوید : خاکم به دهن ، خاک به زبانم‌ ، خدای نکرده خدای نکرده اگر جوان انسان بمیرد . . . " « قل ان کان‌ للرحمن ولد فانا اول العابدین »" بگو اگر خدا فرزند داشته باشد من‌ اولین عابد یا اولین زاهد هستم . " « سبحان رب السموات و الارض رب‌ العرش عما یصفون »" منزه است پروردگار از این توصیفها. بعد می‌فرماید: " « و هو الذی فی السماء اله و فی الارض اله »" ذات حق هموست که در آسمان همان قدر خداست که در زمین . عظمت الهی را بیان می‌کند . او جایش‌ آسمان