اینکه کسی حرفی می‌زند ، بعد سخنی می‌گوید که دیگر در می‌ماند جواب بدهد و خجل و شرمنده می‌شود ، می‌گوییم فلانی بور شد . دو ریشه برای این کلمه ذکر کرده‌اند که هر دو به یک ریشه بر می‌گردد . یک ریشه‌اش هلاکت است . " بورا " در لغت عربی یعنی هلاکت . ریشه دیگر آن این است که عرب به‌ زمین به تعبیر خودش میته جرداء ، یعنی زمین مرده لخت و عور کلمه " بور " اطلاق می‌کند ( بایر هم که می‌گویند همین است ) ، زمین مرده ، زمینی که‌ حیات ندارد ، زمینی که هیچ گیاهی ندارد ، زمین شوره‌زار یا شنزاری که هیچ‌ اثری از آثار حیات در آن وجود ندارد . هر دو را مفسرین گفته‌اند . به نظر من این دومی ( مناسبتر است ) . " « و کنتم قوما بورا »" حقیقت این‌ است که این دلهای شما سرزمینهای مرده بی‌حیات بی‌روحی بود . " « و من لم‌ یؤمن بالله و رسوله فانا اعتدنا للکافرین سعیرا »" ( اول گفت : " ² لتؤمنوا بالله و رسوله »" وای به حال کسی که به خدا و رسول خدا ایمان‌ پیدا نکند و کافر بشود ، باید بداند که برای کافران سعیری ( آتشها و لهیبهای افروخته و گداخته‌ای ) است. و صلی الله علی محمد و آله الطاهرین.