شناخته بشوند و در حقیقت اینها جزء اصول خدا شناسی است. اینجاست که ما باید با توجه به مجموع آیات قرآن کریم در مورد شفاعت ببینیم آن شفاعتی‌ که منفی و مسلوب است چه نوع شفاعتی است و شفاعتی که اثبات و تأیید می‌شود چه نوع شفاعتی است ، همچنین در مورد شفاعتی که اثبات و ایجاب‌ می‌شود قرآن چه شرایطی را ذکر می‌کند ، آنگاه ( ببینیم ) قرآن کریم در مورد شفاعتی که منفی است و آن را نفی کرده است چه می‌گوید ، آیا اعتقاد به‌ چنین شفاعتی کفر و شرک است یا صرفا یک اعتقاد خرافه و باطل است ولی‌ با شرک و کفر سر و کار ندارد ؟ و مسأله‌ای که در عصر ما مسأله مهمی شده‌ این است که شفاعت خواستن چگونه است ؟ یک وقت هست ما از جنبه کلی و نظری بحث می‌کنیم که در قرآن یک نوع شفاعت نفی و نوع دیگر اثبات شده و در قیامت نوعی از شفاعت وجود دارد . مسأله دیگر که مسأله عملی است این‌ است که شفاعت خواستن ( استشفاع ) که کار ما هست یعنی اینکه شخصی از شفیعی طلب شفاعت کند و طبعا باید شفیع را بخواند و از او طلب شفاعت‌ کند ، استشفاع فی حد ذاته چگونه است ؟ آیا استشفاع در هر موردی اشکال‌ دارد ولو انسان از پیغمبر بخواهد استشفاع کند ؟ و یا اینکه نه ، استشفاع‌ هم تابع شفاعت است ؟ از شفیعی که قرآن شفاعت او را تأیید کرده ، شفاعت خواستن اشکالی ندارد و اما از شفیعی که خداوند شفاعت او را تأیید نکرده ، شفاعت خواستن اشکال دارد . آنچه که در عصر ما خیلی رایج شده‌ است مسأله شفاعت خواستن است که در نظر بعضی چنین آمده است که شفاعت‌ خواستن به طور کلی نوعی شرک بر عبادت خداوند است و چون شرک است پس‌ قهرا در حد کفر است . حال مطلب را از اساس و ریشه بحث می‌کنیم ، چون این ( آیه ) از