هر وقت این قصیده را می‌خوانم تکان می‌خورم . مرحوم حاج میرزا علی آقا شیرازی بسیاری از شعرهای این قصیده را حفظ داشت که من می‌دیدم گاهی می‌خواند و خیلی افراد خیلی شعرهایش را حفظ دارند . ایشان می‌گفت که من معتقدم ائمه از این آدم شفاعت می‌کنند ، با اینکه یک عالم و سنی بوده است . می‌گفت من اعتقاد دارم ائمه از او شفاعت می‌کنند . می‌گفت اینها قاصرند ، تشیع به اینها عرضه نشده است . مثل بوسیری درباره‌اش یک چنین حرفی می‌زنند . یک آدمی که تا آن حد اخلاص‌ نشان می‌دهد نمی‌شود گفت این اهل جهنم است . بله ، اگر حقیقت بر او عرضه‌ شد و مخالفت کرد ( اهل جهنم است ) . این است که ما که حقیقت بر ما بیشتر از هر قوم و ملتی عرضه شده است ، همین ما که از هر قومی بیشتر بر ما حقیقت عرضه شده است و از هر قومی کمتر در مقابل حقیقت تسلیم هستیم‌ ، خطر برای ما بیشتر است ، بر عکس آنچه که ما خیال می‌کنیم . ما خیال‌ می‌کنیگم به دلیل اینکه حقیقت بر ما بیشتر از سایر اقوام عرضه شده پس ما اهل نجات هستیم . نه ، این ، کار را مشکل کرده . به دلیل اینکه حقیقت‌ بر ما از همه بیشتر عرضه شده ما خطرمان بیشتر است ، چرا ؟ چون ما کمتر عمل می‌کنیم . بله ، اگر ما که بر ما حقیقت عرضه شده عمل بکنیم بشویم حاج‌ میرزا علی آقا شیرازی و یا افراد دیگری مادون او از همه می‌زنیم جلو ، اما اگر ( عمل ) نبود نه . اینجا ببینید به آنها چه می‌گویند ؟ چرا می‌گویند که‌ این شما خودتان هستید که به خودتان ظلم کرده‌اید ( ظلم در اینجا ظلم به‌ نفس است ) ، آن ظلم شما چیست ؟ مگر چکار کردید ؟ چه حرکت ١٨٠ درجه‌ای‌ انجام دادید ؟ درباره آنها می‌گوید " « الذین امنوا بایاتنا و کانوا مسلمین »" اما درباره اینها می‌فرماید : " « لقد جئناکم بالحق »" ( اینجا اختلاف است که از زبان مالک است یا از زبان