هر کسی بیاید اقتراح کند، مثل معرکه گیرها، پیشنهاد کند این قدر می‌دهم که‌ فلان نمایش را بدهی . صحبت نمایش نیست ، صحبت این است که معجزه‌های‌ پیغمبران آیتها و دلیلهای خداست یعنی دست حقیقت است که دراز شده و می‌خواهد انسان را بگیرد برای اینکه او ایمان بیاورد و سر به جاده حقیقت‌ بگذارد . حال اگر کسی معجزه یک پیغمبر را ببیند و مع ذلک جحود بورزد و مبارزه کند اینجاست که عذاب الهی نازل می‌شود . عذابهای الهی که خداوند بر امتها نازل کرده است همه همان " « و لئن کفرتم ان عذابی لشدید » " است. کفران ورزیدید : نعمت خدا به سوی شما آمد، دست هدایت به سوی شما دراز شد و به جای اینکه از او استفاده کنید آن دست را با شمشیرتان زدید. سوره از " « اقتربت الساعة و انشق القمر »" شروع شد ، بعد فرمود : " « و ان یروا آیة یعرضوا و یقولوا سحر مستمر »" هر آیتی و نشانه‌ای و دلیلی ( که از خدا ببینند ) که هر آدم بی‌غرضی عاشق این است که آیتی از خدا ببیند تا به دنبال آن برود اینها در مقام توجیه و تفسیر و تأویل آن‌ بر می‌آیند به گونه‌ای که به اصطلاح عذری برای خودشان و دیگران بتراشند . بعد قرآن فرمود : " « و لقد جاءهم من الانباء ما فیه مزدجر »" خبرهایی‌ که در آنها ازدجاری باشد یعنی موعظه‌ای و امتناعی از این حرفها باشد به‌ قدر کافی رسیده ( که ) این کارها خیلی خطر دارد : معجزه‌ای رخ بدهد ، دست‌ هدایتی بیاید و انسان حقیقت را تشخیص بدهد ، باز چشمهایش را ببندد ، نعمتی به این اهمیت و عظمت برای انسان پیش بیاید و در عین حال انسان‌ خودش را به آن راه بزند ، این پشت سرش عذاب و عقوبت دارد . بعد از مطرح کردن مسأله قیامت ، حال به عنوان نمونه چند قصه و داستان‌ را بدون اینکه بخواهد جزئیات آنها را ذکر کرده باشد هر کدام را