صورت مؤکد در بیاورند ، دستهایشان را روی همدیگر می‌گذارند. این دستها را که می‌گیرند و فشار می‌دهند، این فشار دادن یعنی من قول دادم، من متعهد شدم‌ . در عرب هم همین کار معمول بوده که اسم این را می‌گذاشتند " بیعت " .
وقتی کسی (می‌خواست) آمادگی خودش را برای امری، برای نصرت و یاری شخصی، یا به عنوان خلافت او (اعلام کند) ، می‌آمد دست می‌داد و بیعت می‌کرد و این‌ را پیمان خیلی مؤکدی می‌شمردند و نقض بیعت را جایز نمی‌دانستند و طبعا هم‌ جایز نیست ( نقض بیعت را می‌گفتند " نکث "، که حالا اینجا می‌خوانیم : " « من نکث فانما ینکث علی نفسه »" چون وفای به پیمان یک امر عقلی‌ و انسانی است که " « یا ایها الذین امنوا اوفوا بالعقود »" [١] .
در قضیه حدیبیه وقتی که کار سخت شد و احتمال اینکه درگیری و جنگ‌ شدیدی رخ بدهد ( قوت گرفت ) و مسلمین هم چنین آمادگی‌ای داشتند ، غیر از یک نفر بقیه همه آمدند با پیغمبر اکرم در زیر آن درخت بیعت کردند .
قرآن اینجا می‌فرماید آنها که با تو بیعت کردند در واقع با خدا بیعت‌ کردند . مقصود این است که اینجا تو طرف نیستی ، خدا طرف است ، نه‌ اینکه فقط با یک انسان بیعت کردند ، چون آن انسان برای خودش کاری را نمی‌خواسته و بعلاوه آن انسان انسانی است که در واقع آنچه که در او وجود ندارد همان من اوست . چون من او فانی شده و نیست پس در واقع این دست‌ خداست که اینجا دراز شده . بزرگترین و عالی‌ترین تعبیراتش اینجاست : قرآن دارد که " « ید الله فوق ایدیهم »" دست خدا بالای دست آنهاست .
اینجا مقصود چیست ؟ آیا قرآن می‌خواهد بگوید که دست سومی ( البته در مقام تشبیه ) بالای این دو دست وجود

[١] مائده / [١]